٣٠٧٥.امام صادق عليه السلام ـ در يكى از دعاهايش ـ: ستايش ، خداوند را كه صاحب ستايش ، شايسته آن ، پايان آن و جايگاه آن و... است. پروردگارا! چه بد است ، كردار من و چه زشت است ، رفتار ، چه سخت است ، دلم و چه دراز است ، آرزويم و چه كوتاه است ، عمرم و چه گستاخم بر نافرمانى از كسى كه مرا آفريده است!... . پروردگارا! چه دراز است آرزويم ، در برابر كوتاهى عمرم و چه كوتاه است عمرم ، در برابر دور و درازى آرزويم و چه زشت است اندرون و آشكارم (نيّت و كردارم) !

٦ / ٢

از آرزوى پوچ بپرهيزيد

٣٠٧٦.امام على عليه السلام : از آرزوهاى پوچ بپرهيزيد؛ زيرا بسا كسى كه روزى را آغازيده ، امّا آن را پشت سر ننهاده است و بسا كسى كه در آغازِ شب ، رشك انگيز بوده ؛ ليكن در آخرِ شب ، گريه كنندگانش برخاسته اند.

٣٠٧٧.امام على عليه السلام ـ در وصف دنيا ـ: بدان ـ اى انسان ـ كه دنيا ، آرام گرفته ساكن [در خود ]را مى كوچانَد و شادمانِ آسوده خاطر را دردمند مى سازد. آنچه از دنيا پشت كرده و رفته است ، باز نمى گردد و آنچه هم مى آيد ، معلوم نيست تا از آن حذر توان كرد. آرزوهايش دروغ و آمالش پوچ است.

٣٠٧٨.امام على عليه السلام : از آرزويى كه شكست مى خورَد و از نعمتى كه گرفته مى شود، دورى كنيد.