٢٨٢٢.امام باقر عليه السلام : اللّه ، به معناى معبودى است كه خلق ، از دريافت چيستى او و احاطه يافتن بر چگونگى اش درمانده اند . عرب مى گويد : «اَلَهَ الرَّجُلُ» يعنى «در آن چيز ، حيران شد و نتوانست آن را از هر جهت بشناسد» ، و [مى گويد : ] «وَلَه» يعنى «پناه برد به چيزى ، به خاطر ترس و حذر از چيزى» . پس ، «اِله» آن است كه از حواسّ خلق ، پوشيده است . . . و جمله «اللّه ُ أحَدٌ» يعنى «معبودى است كه خلق در ادراك او و شناخت همه جانبه چگونگى اش حيران اند و در الاهيّت ، منحصر به فرد است و از صفات مخلوقاتش مُبَرّاست» .

٢٨٢٣.امام كاظم عليه السلام ـ در معناى «اللّه » ـ: [يعنى] بر هر ريز و درشتى استيلا دارد .

٢٨٢٤.امام رضا عليه السلام : در «بسم اللّه » ، اقرار به ربوبيت خدا و توحيد اوست .

ر . ك : ص ٢١١ ، ح ٢٨٠٣ و ٢٨٠٤ و ص ٢٣١ ، ح ٢٨٣٠ و بحار الأنوار ، ج ٣ ، ص ٢٢٦ .

١ / ١ ـ ٣

معناى «اللّه أكبر»

٢٨٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در تفسير «اللّه أكبر» ـ: اللّه أكبر ، سخنى است كه بالاتر از آن ، سخنى نيست و محبوب ترين سخن در نزد خداوند است ؛ يعنى : «بزرگ تر از او وجود ندارد» . دليلش هم اين است كه نمازها با آن ، آغاز مى شود ، به خاطر ارج و احترامى كه نزد خدا دارد . آن ، نامى از بزرگ ترين نام هاى خداست .