٢٨٨٥.امام صادق عليه السلام : خداوند ، وصف نمى شود . چگونه وصف شود ، حال آن كه در كتابش فرموده است : «و خدا را چنان كه حقّ شناخت اوست ، نشناختند» ! پس ، به هر وصفى كه وصف شود ، او بالاتر از آن است .

٢٨٨٦.امام كاظم عليه السلام : هركه درباره خدا اين گمان ها را ببرد ، هلاك مى گردد . پس بپرهيزيد از اين كه در صفات او در حدّ معيّنى بِايستيد و او را به كاهش يا افزايش ، يا حركت دادن يا حركت پذيرى ، يا نابودى يا فرود آمدن يا برخاستن يا نشستن ، محدود و وصف كنيد ؛ زيرا كه خداوند ، برتر و والاتر از وصفِ واصفان و ستودنِ ستايندگان و توهّمِ توهّم كنندگان است .

٢٨٨٧.امام رضا عليه السلام ـ آن گاه كه سخنى درباره تشبيه (انسان وارگى خدا) ش: منزّهى تو! تو را نشناختند و يگانه ات ندانستند . از اين رو ، تو را وصف [و تشبيه] كردند . منزّهى تو! اگر تو را مى شناختند ، هر آينه ، تو را به همان اوصافى مى ستودند كه تو خود ، خويشتن را ستوده اى .

٢٨٨٨.امام جواد عليه السلام : مردى رو به امام رضا عليه السلام كرد و گفت : اى پسر پيامبر خدا! پروردگارت را براى ما وصف كن ؛ چرا كه علماى طرف مقابل ما ، هريك براى ما سخنى مى گويند . امام رضا عليه السلام فرمود : «كسى كه پروردگارش را به قياس [با خلقْ ]وصف كند ، هميشه روزگار در اشتباه و از مسير درست ، منحرف است و در كج راهه گام مى نهد و به بيراهه مى رود و نازيبا سخن مى گويد . من ، او را آن گونه مى شناسانم كه او خود ، خويشتن را شناسانده است : ناديدنى است ، و او را آن گونه وصف مى كنم كه او خود ، خويشتن را وصف كرده است : بَرى از شكل و صورت است ، با حواس ادراك نمى شود ، با مردم قياس نمى گردد و بى تشبيه ، شناخته مى شود .