«كسى كه نزد او دانشى از كتاب [الهى ]بود ، گفت : من ، آن را پيش از آن كه چشم خود را برهم زنى ، برايت مى آورم . پس ، چون [سليمان ]آن [تخت] را نزد خود مستقر ديد ، گفت : اين از فضل پروردگار من است تا مرا بيازمايد كه آيا سپاس گزارم يا ناسپاسى مى كنم ، و هركس سپاسى گزارد ، تنها به سوى خويش سپاس مى گزارد ، و هركس ناسپاسى كند ، بى گمان ، پروردگارم بى نياز و كريم است» .

حديث

٢٨٦٧.امام باقر عليه السلام : اسم اعظم خدا ، ٧٣ حرف دارد كه آصف ، يك حرف آن را مى دانست و آن را به زبان آورد . در نتيجه ، آنچه [از موانع و فاصله] ميان او و تخت بلقيس بود ، در كام زمين فرو رفت و آصف ، تخت را با دستش برداشت و آن گاه ، زمين به حال نخست برگشت و اين همه ، سريع تر از يك چشم برهم زدن رُخ داد . ٧٢ حرف از اسامى اعظم ، نزد ماست و يك حرف ، نزد خداوند متعال است و آن را به علم غيب خويش ، اختصاص داده است ، و هيچ توش و توانى نيست ، مگر به مدد خداوند والا و بزرگ .

٢٨٦٨.امام صادق عليه السلام : سليمان عليه السلام اسم اعظم خدا را مى دانست ؛ اسمى كه هر گاه [با آن] از خدا درخواست مى كرد ، عطا مى كرد و هر گاه با آن خدا را مى خواند ، پاسخ مى داد و اگر او امروز مى بود ، هر آينه ، به ما نياز داشت .