٢٧٤٩.الكافى ـ به نقل از محمّدبن مسلم ـامام باقر عليه السلام [در صفت خداوند قديم ]فرمود : «او يكتا و بى نياز است . تك معناست ، معانى فراوان و گونه گون ندارد» . گفتم : فدايت شوم! گروهى از عراقيان معتقدند كه او مى شنود با ابزارى غير از آنچه مى بيند ، و مى بيند با ابزارى غير از آنچه مى شنود . فرمود : «نادرست مى گويند ، بيراهه رفته اند ، تشبيه كرده اند . خداوند ، برتر از اين چيزهاست . او شنوا و بيناست . با همان چيزى كه مى بيند ، مى شنود و با همان چيزى كه مى شنود ، مى بيند» . گفتم : آنها عقيده دارند كه خدا بيناست ، به همان معنايى كه آنها [از بينايى ]مى فهمند . فرمود : «منزّه است خدا! در حقيقت ، چيزى تعقّل مى شود كه ويژگى مخلوق را داشته باشد ، و خدا چنين نيست» .

٢٧٥٠.امام رضا عليه السلام : گامِ نخستِ بندگى خدا ، شناخت اوست و اساسِ شناخت او ، يگانه دانستن اوست و شيرازه يگانه دانستنش ، نفى صفات [زايد بر ذات ]از اوست ؛ زيرا خِردها گواهى دهند كه هر صفتى و موصوفى [مركّب و ]مخلوق است و هر مخلوقى گواهى مى دهد كه او را آفريدگارى است كه نه صفت است و نه موصوف ، و هر صفت و موصوفى ، به برترين بودن يكديگر گواهى مى دهند و اقتران ، گواه بر حدوث است و حدوث ، دليل بر ازلى نبودن است ؛ چرا كه ازل ، حدوث نمى پذيرد .