٢٨١٨.الكافى ـ به نقل از هِشام بن حَكَم ـ: ابوشاكر ديصانى گفت : در قرآن ، آيه اى است كه همان سخن ماست . گفتم : كدام آيه؟ گفت : «و او كسى است كه هم در آسمان ، خداست و هم در زمين ، خداست» . من ندانستم چه جوابى به او بدهم! به حج كه رفتم ، ماجرا را به آگاهى امام صادق عليه السلام رساندم . ايشان فرمود : «اين ، سخن يك زِنديق پليد است . چون نزدش بازگشتى ، به او بگو : نام تو در كوفه چيست؟ خواهد گفت : فلان . بگو : نامت در بصره چيست؟ خواهد گفت : همان فلان . بگو : پروردگار ما ، اللّه ، نيز چنين است : در آسمان خداست ، در زمين خداست ، در درياها خداست ، در بيابانها خداست ، و در همه جا خداست» . من بازگشتم و نزد ابو شاكر رفتم و [همان را كه امام عليه السلام فرموده بود ، ]به او گفتم . ابوشاكر گفت : اين [جواب] ، از حجاز آمده است!

٢٨١٩.امام رضا عليه السلام ـ از گفتار ايشان در باب يكتايى خداوند سبحان ـ: آن گاه كه هنوز مربوبى نبود ، معناى ربوبيّت در خداوند بود و زمانى كه هنوز مألوهى وجود نداشت ، حقيقت الوهيت در او بود .

١ / ١ ـ ٢

معناى «اللّه »

٢٨٢٠.امام على عليه السلام : اللّه ، به معناى معبودى است كه خلق در او حيران اند و به او پناه برده مى شود . و خدا آن كسى است كه از دريافت ديده ها پنهان و از وهم ها و انديشه ها پوشيده است .