دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٨٣
«هركه از پيامبر فرمان بَرَد ، از خدا فرمان برده است و هر كه روى گردانَد ، ما تو را بر ايشان ، نگهبان نفرستاده ايم» .
«اى كسانى كه ايمان آورده ايد! از خدا و پيامبر و اولياى امرتان فرمان بَريد» .
«و بيشتر ايشان به خدا ايمان نياورند ، مگر آن كه [چيزى را با او ]شريك مى گيرند» .
«و هر آينه ، در ميان هر امّتى پيامبرى مبعوث ساختيم كه خدا را بندگى كنيد و از طاغوت ، دورى نماييد» .
«و كسانى كه از عبادت طاغوت دورى كردند و به خدا بازگشتند ، ايشان را بشارت باد» .
«و اينان ، عالمان و راهبان خود و مسيح پسر مريم را به جاى خدا ، خداوندانِ خويش گرفتند ، در صورتى كه مأمور نبودند جز آن كه خداى يگانه اى را بپرستند كه هيچ معبودى جز او نيست . او منزّه است از آنچه [با وى ]شريك مى گردانند» .
«چنين نيست . به پروردگارت سوگند كه ايمان نمى آورند ، مگر آن كه تو را در مشاجرات ميان خود ، داور قرار دهند و سپس ، از قضاوتى كه كرده اى ، در دل هايشان احساس ناراحتى نكنند و كاملاً سرِ تسليم فرود آورند» .
حديث
٢٧٧٩.تفسير العيّاشي ـ به نقل از ابوالصَّباح كِنانى ـ: امام باقر عليه السلام فرمود : «از رفاقت با غيرخودى ها [١] بپرهيزيد ؛ زيرا هر رفيقى جز ما ، طاغوت است» يا فرمود : «شريك [خدا] است» .
٢٧٨٠.امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه شريفه : «و بيشتر ايشان به خدا اي: مقصود ، شرك در اطاعت است ، نه شرك در عبادت .
[١] وليجه : هر غيرِ خودى و بيگانه اى كه انسان . او را به دوستى برگيرد و به وى اعتماد كند . هر گاه فردى غريبه و غير خودى به قومى ملحق شود ، عرب مى گويد : فلانٌ وليجة فى القوم (المفردات : ص ٨٨٣ : ولج) ؛ همدم ، محرِم اسرار .