٢٥٦٠.امام على عليه السلام ـ در دعاى خويش كه بعد از دو ركعت نماز صبح مى خوان: منزّهى تو ـ اى خداوند ـ و ستايش ، مخصوص توست . كيست كه مقام تو را بشناسد و از تو نترسد؟! و كيست كه بداند تو كيستى و از تو نهراسد؟!

٢٥٦١.امام زين العابدين عليه السلام ـ در تمجيد خداوند عز و جل ـ: منزّهى تو! شگفتا از كسى كه تو را مى شناسد ، [كه] چگونه از تو نمى ترسد!

٢٥٦٢.امام زين العابدين عليه السلام : شناخت خدا و عمل [به طاعت او] ، دو يار همدم اند . پس ، كسى كه خدا را بشناسد ، از او مى ترسد .

٢٥٦٣.امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعاى خويش در زيارت قبر اميرمؤمنان عليه السلا: بار خدايا! دل هاى خاكساران ، شيفته تواند . . . و دل هاى عارفان ، هراسان از تو .

٢٥٦٤.امام باقر عليه السلام : در حكمت آل داوود [آمده است] : « . . . اى پسر آدم! دلت سخت گشته و عظمت خداوند را از ياد برده اى . اگر خدا را مى شناختى و عظمت او را مى دانستى ، پيوسته از او ترسان بودى و به وعده اش اميدوار . واى بر تو! چگونه به ياد گورت و تنهايى ات در آن نيستى؟» .