اين سياست عمر را امويان دقيقاً به اجرا درآوردند و تا قرن‌ها آثار و نتايج آن استمرار يافت. نصوص تاريخى، اين جنبه از سياست عمر را كه مظاهر مختلفى داشت روشن مى‌سازد:
الف- تحريم مدينه بر غير عرب: عمر نمى‌گذاشت احدى از عجم وارد مدينه شود ... لذا بين او و ابن عبّاس بدين خاطر كه ابن‌عبّاس و پدرش دوست داشتند غير عرب در مدينه بسيار باشند مشاجره‌اى در گرفت ابن عباس به او گفت: اگر بخواهى آنها را بكشيم؟ عمر گفت: دروغ مى‌گويى! [آيا] بعد از آن كه به زبان شما سخن گفتند و به جانب قبله شما نماز خواندند و حجّ شما را به‌جاى آوردند؟! «١» ب- عدم قصاص عرب در مقابل عجم: «عبادة بن صامت» از مردى نبطى خواست چهار پاى او را نگه دارد امّا او سر باز زد. عباده او را زد و سرش را زخمى كرد. عمر خواست از او قصاص كند «زيد بن ثابت» به او گفت: آيا در مقابل برده‌اى از برادرت قصاص مى‌كنى؟ عمر نيز قصاص نكرد و به ديه حكم كرد. «٢» ج- تبعيض در تقسيم اموال: عمر در تقسيم بيت‌المال عرب را بر عجم و قرشى را بر غير قرشى تفضيل و برترى بخشيد. او مردم را براساس حسب و نسبشان به ترتيب ثبت نام كرده بود و بعد از اتمام اسامى آنها عجم را نوشته بود. «٣» عمر حتّى در مورد زنان پيامبر صلى الله عليه و آله سياست تبعيض را اجرا كرد: به جُويريّة شش هزار درهم داد و به عايشه دوازده هزار درهم پرداخت نمود و گفت: زنى اسير را در رديف دختر ابوبكر صديق قرار نمى‌دهيم. «٤» د- هم كفو نبودن عجم با عرب: عمر با انگيزه تحقير عجم و برترى بخشيدن عرب، تزويج زنان عرب بر غير عرب را ممنوع كرد. اين سياست چنان اجرا شد كه بين موالى و همسران عرب آنان جدايى افكند. «٥» اين سياست عمر در فقه اهل سنت نيز منعكس‌