«شَرُّ الْامُورِ مُحْدَثاتُها الا وَ انَّ كُلَّ بِدْعَةٍ ضَلالَةٍ الا وَ كُلُّ ضَلالَةِ فَفِى النّارِ» «١» بدترين امور (در دين) بدعت‌ها مى‌باشند. هر بدعتى گمراهى است و همه گمراهى‌ها در آتشند.
و درباره اهل بدعت فرمود:
«اهْلُ الْبِدَعِ شَرُّ الْخَلْقِ وَ الْخَليقَةِ» «٢» بدترين مخلوقات خدا بدعت‌گزاران هستند.
«انَّ اللَّهَ تَعالى‌ لا يَقْبَلُ لِصاحِبِ بِدْعَةٍ صَوْماً وَ لا صَلاةً وَ لا صَدَقَةً وَ لا حَجّاً وَ لا عُمْرَةً وَ لا جِهاداً»» خداوند متعال نماز، روزه، صدقه، حجّ، عمره و جهاد ... بدعت‌گزار را قبول نمى‌كند.
على عليه السلام مى‌فرمايد: «دو نفر در پيشگاه خداوند مبغوض‌ترين مردمند: جاهل بدعت‌گزار و عالم قلّابى».
بدعت‌گزار كسى است كه خداوند او را به خود واگزارده است و از راه راست منحرف گشته، به سخنان ساختگى و دور از حقّ و حقيقت خويش دل بسته و به سرعت در راه گمراه ساختن مردم گام برمى‌دارد؛ و براى افرادى كه فريبش را بخورند فتنه است، وى از طريق هدايت پيشينيان گمراه گشته، و گمراه سازنده كسانى است كه در زندگى و پس از مرگش تابع او شوند. او بار گناهان كسانى را كه گمراه ساخته به دوش مى‌كشد و همواره در گرو گناهان خويشتن نيز هست. «٤» و درباره جاودانگى احكام الهى فرمود:
«اى بندگان خدا! آگاه باشيد مؤمن كسى است كه آنچه در ابتداء (زمان پيامبر) حلال بوده هم‌اكنون نيز حلال بشمرد و آنچه كه در آغاز حرام بوده الآن نيز حرام بداند ... زيرا حلال همان است كه خدا حلال كرده، و حرام آن است كه خداوند تحريم فرموده‌است ...» «٥»