نيست اين است كه نسبت ناروا از طرف همين مسلمان‌نماها- منافقان- كه از اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله محسوب مى‌شدند و همراه پيامبر صلى الله عليه و آله بودند، صورت گرفته است. تا از اين طريق شخصيّت آن حضرت صلى الله عليه و آله را خدشه‌دار نمايند و حرمت و قداست او را بشكنند.
قرآن كريم مى‌فرمايد:
«انَّ الَّذينَ جَآءُوا بِالْافْكِ عُصْبَةٌ مَنْكُمْ لا تَحْسَبُوهُ شَرّاً لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيرٌ لَّكُمْ لِكُلِّ امْرِى‌ءٍ مِّنْهُمْ مَّا اكْتَسَبَ مِنَ الْاثْمِ وَالَّذى‌ تَوَلّى‌ كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذابٌ عَظيمٌ» «١» مسلّماً كسانى كه آن تهمت عظيم را عنوان كردند گروهى (متشكل و توطئه‌گر) از شما بودند؛ امّا گمان نكنيد اين ماجرا براى شما بد است، بلكه خير شما در آن است؛ آنها هر كدام سهم خود را از اين گناهى كه مرتكب شدند دارند؛ و از بين آنان، كسى كه بخش مهمّ آن را برعهده داشت عذاب عظيمى براى اوست.
اهانت آشكار هنگامى‌كه پيغمبر صلى الله عليه و آله متوجّه شد تعدادى از اصحاب، از لشكر «اسامة بن زيد» تخلّف كرده‌اند و به مدينه بازگشته‌اند؛ در مسجد حضور يافت و به حفظ كتاب‌اللّه و عترت طاهرين سفارش كرد و به منزل برگشت. عدّه‌اى از اصحاب نيز در منزل آن حضرت صلى الله عليه و آله اجتماع كردند. پيامبر صلى الله عليه و آله براى تثبيت آنچه در غدير خم و مكان‌هاى ديگر در مورد اهل بيت عليهم السلام و كتاب اللّه توصيه كرده بود فرمود: «هَلُمَّ أَكْتُبُ لَكُمْ كِتاباً لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ». بياوريد براى شما چيزى بنويسم كه هرگز گمراه نشويد. ناگهان عمر جمله‌اى گفت كه معنايش اين بود: «انَّ الْوَجَعَ قَدْ غَلَبَ عَلى‌ رَسُولِ الله صلى الله عليه و آله»؛ همانا درد بر پيامبر غلبه كرده است «٢» و از اين سخن عمر، بين اصحاب اختلاف ايجاد شد. «٣»