زمينههاى قيام امام حسين(ع)(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٠٢
تَمَتَّعْنا مُتْعَتَينِ عَلى عَهْدِ النَّبِىِّ صلى الله عليه و آله الحجَّ وَ النِّساءَ فَنَهانا عُمَرُ عَنْهُما فَانْتَهَيْنا. «١» جابر بن عبدالله تحريم متعه زنان و متعه حج خداوند متعال متعه زنان را بر مسلمانان مباح دانست و فرمود:
«فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَاتُوهُنَّ اجُورَهُنَّ فَريضَةً وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ فيما تَراضَيْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الْفَريضَةِ انَّ اللَّهَ كانَ عَليماً حَكيماً» «٢» و زنانى را كه متعه [ازدواج موقت] مىكنيد، واجب است مهر آنها را بپردازيد. و گناهى بر شما نيست در آنچه بعد از تعيين مهر، با يكديگر توافق كردهايد. خداوند، دانا و حكيم است.
و اين آيه شريفه در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله و ابوبكر عملًا تحقق يافت و مسلمانان زنان را بهطور موقّت به ازدواج درمىآوردند. احمد امام حنبلىها در ج ٤ ص ٤٣٦ مسندش از عمران بن حصين چنين نقل كرده است: «وقتى آيه متعه نازل شد ما به آن عمل مىكرديم