«وَ اذا بُشِّرَ احَدُهُمْ بِالْانْثى‌ ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدّاً وَ هُوَ كَظيمٌ يَتَوارى‌ مِنَ الْقَوم مِنْ سُوءِ ما بُشِّرَ بِهِ ايُمْسِكُهُ عَلى‌ هُونٍ امْ يَدُسُّهُ فِى التُّرابِ الاساءَ ما يَحْكُمُونَ» «١» درحالى كه هر گاه به يكى از آنها بشارت دهند دختر نصيب تو شده، صورتش سياه مى‌شود؛ و به شدّت خشمگين مى‌گردد.
به‌خاطر بشارت بدى كه به او داده شده، از قوم و قبيله خود متوارى مى‌گردد؛ (و نمى‌داند) آيا او را با قبول ننگ نگهدارد، يا در خاك پنهانش كند؟! آگاه باشيد كه بد حكم مى‌كنند! در مورد علّت يا علل زنده به گور كردن دختران، مورّخين نظر واحدى ندارند. امّا علّت آن هر چه باشد از اين جهت فرقى نمى‌كند كه نشان دهنده قساوت قلب عرب عصر جاهلى است.
و خداوند متعال در سوره انعام با تأكيد فراوان، اعراب را از اين عمل قساوتمندانه منع مى‌كند و مى‌فرمايد:
«وَ لا تَقْتُلُوا اوْلادَكُمْ مِنْ امْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَ ايَّاهُمْ» «٢» از ترس فقر فرزندان خود را نكشيد ما شما و آنها را روزى مى‌دهيم.
و با بيان مسؤول بودن آنها در مقابل اين شقاوت مى‌فرمايد:
«وَ اذَا الْمَوْؤُدَةُ سُئِلَتْ بِاىِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ» «٣» و آن هنگام كه از دختران زنده به گور شده سؤال شود: به كدامين گناه كشته شدند؟!