مستمر داشت اما اينكه چرا حضرت عليه السلام علناً وارد صحنه كارزار و نبرد با معاويه نشد و پس از مرگ وى قيام كرد مطلبى است كه اجمالًا آن را بررسى مى‌كنيم.
علل سكوت امام حسين عليه السلام در عصر معاويه‌ ١- شرايط سياسى و اجتماعى عراق‌ يكى از علل عدم قيام امام حسين عليه السلام در عصر معاويه، اوضاع خاصّ سياسى و اجتماعى حاكم بر عراق بود. عراق به‌عنوان مركز خلافت على عليه السلام و پايگاه طرفداران اهل بيت عليهم السلام همانند عصر امام حسن عليه السلام گرفتار دنياطلبى و مرعوب قدرت اموى‌ها بود و آمادگى براى قيام و انقلاب را نداشت. لذا امام حسين عليه السلام انقلاب در دوران معاويه را چيدن ميوه قبل از رسيدن آن تلقّى مى‌كند و به كسانى كه بعد از شهادت امام مجتبى عليه السلام از او خواستند تا قيام ضدّ معاويه را رهبرى نمايد فرمود:
«... امّا رأى من اين است كه امروز موقع انقلاب نيست، مادامى كه معاويه زنده است سر جاى خود بنشينيد، در خانه‌ها را به روى خود ببنديد و خود را از موارد اتّهام دور سازيد.» «١» در اين دوران، شيعيان به رهبرى امام حسين عليه السلام در بازگو نمودن جنايت‌هاى معاويه و آماده كردن زمينه‌هاى اجتماعى براى انقلاب همواره تلاش مى‌كردند. چنانكه خبر شهادت حجر بن عدى و همراهانش به سرعت از شام و عراق به مدينه رسيد و امام حسين عليه السلام با دوستانش در اين باره سخن گفت. لذا «مروان بن حكم» احتمال شورش شيعيان را قوىّ دانست و به معاويه نوشت: «اما بعد، «عمر بن عثمان» به من اطّلاع داد كه عدّه‌اى از اهل عراق و رجال، نزد حسين بن على رفت و آمد مى‌كنند. من اين موضوع را تحقيق نمودم، اطّلاع رسيد كه حسين، هم‌اكنون مصمّم به شورش و سرپيچى از اطاعت‌