است كه اگر صحّت داشته باشد، من آنها را شايسته تو نمى‌دانم. سوگند به خدا هر كس پيمان و معاهده‌اى بندد بايد به آن وفا كند، مخصوصاً شخص بزرگ و شريفى مثل تو، با آن مقام و منزلتى كه نزد خدا دارى، حتماً بايد به پيمان خود پايبند باشى، اينك مواظب خود باش و به عهد خود وفا كن. اگر با من مخالفت كنى، با مخالفت روبه‌رو مى‌شوى و اگر بدى كنى بدى مى‌بينى از ايجاد اختلاف ميان اين امّت بپرهيز.» «١» بنابراين قيام امام حسين عليه السلام در زمان معاويه ظاهراً نوعى مخالفت با قرارداد صلح نيز به‌شمار مى‌رفت.
سلطنت يزيد بن معاويه‌ مرگ معاويه در ماه رجب سال ٦٠ ه. به وقوع پيوست؛ و يزيد بن معاويه طبق طرح قبلى به‌خلافت رسيد. يزيد تمامى همّت خود را صرف اخذ بيعت از مخالفان جدّى خود به‌ويژه حسين بن على عليه السلام نمود. او از «وليد بن عتبة بن ابى‌سفيان» خواست تا به سرعت از عبدالله بن زبير و حسين بن على عليه السلام بيعت بگيرد. وليد نيز شبانه آنان را به دارالامارة احضار نمود. «٢» هنگامى كه پيام والى مدينه به امام حسين عليه السلام رسيد امام عليه السلام متوجه مرگ معاويه گرديد، لذا جمعى از نزديكان خود را، مسلّح همراه خود به قصر برد تا در صورت لزوم خطر را از امام عليه السلام دفع نمايند. وليد مسأله بيعت با يزيد را مطرح كرد، امّا حضرت عليه السلام فرمود: شخصى چون من نمى‌بايست در خفا بيعت كند. وليد پذيرفت و امام حسين عليه السلام شب بعد مدينه را به قصد مكّه ترك كرد.
قيام امام حسين عليه السلام بر ضد ظلم و فساد با آغاز سلطنت يزيد، علاوه بر بدعت‌ها و مفاسد قبلى و از بين رفتن موانع قيام، امام‌