«انَّ اللهَ لا يَغْفِرُ انْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افتَرى‌ اثْماً عَظيماً» «١» خداوند (هرگز) شرك را نمى‌بخشد، و پايين‌تر از آن را براى هر كس بخواهد (و شايسته بداند) مى‌بخشد. و آن كس كه براى خدا، شريكى قرار دهد، گناه بزرگى مرتكب شده است.
به‌هر حال مسلّم است كه آيات زيادى از قرآن مربوط به توحيد و مبارزه با شرك مى‌باشد و پيكار و مبارزه اصلى رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز در اين جهت بوده است؛ چنانكه آن حضرت فرمود: «امِرْتُ انْ اقاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا انْ لا الهَ الَّا اللَّهُ وَ انَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله». «٢»؛ مأمورم كه با مردم مبارزه كنم تا به يگانگى خدا و رسالتم گواهى دهند.
سخت‌ترين دوران يك نهضت همين دوران سازندگى فكرى و اعتقادى است، كه اگر با موفقيّت انجام گيرد تحوّلات بعدى آسان‌تر، و آينده نهضت تضمين خواهد بود.
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله با تدبير و آگاهى اين دوران (سازندگى فكرى و اعتقادى) را پشت سر گذاشت و توانست در طول ٢٣ سال رسالت خود اكثر مردم حجاز را به پرستش خداى متعال كه منشأ همه خيرات و بركات است مؤمن سازد. و زمينه تحوّلات سياسى و اقتصادى و اجتماعى را به‌وجود آورد و يك انقلاب تكاملى همه‌جانبه را تحقّق بخشد.