خلاصه‌ ١- به‌نظر فلاسفه اسلامى، تمام تصورات و تصديقات نظرى بايد به تصورات و تصديقات بديهى منتهى گردد؛ زيرا قضاياى بديهى خطاناپذير است.
٢- اگر تجربه معيار شناخت باشد، بسيارى از مسلّمات، قابل آزمون نخواهند بود. علاوه بر آن، محدوده تجربه ماديات است، نه قوانين فلسفى.
٣- پيروزى نمى‌تواند معيار شناخت باشد؛ زيرا عوامل ديگرى غير از پيروزى از مكتب مى‌تواند نقش مهمى در پيروزى داشته باشد.
پرسش‌ ١- فرق مبحث ملاك حقيقت با معيار شناخت در چيست؟
٢- نظر فلاسفه اسلامى درباره معيار شناخت چيست؟
٣- چرا تجربه نمى‌تواند معيار شناخت در مسائل فلسفى باشد؟
٤- چرا قضايايى كه در گذشته اتفاق افتاده يا در آينده اتفاق خواهد افتاد قابل تجربه نيست؟
٥- چرا پيروزى نمى‌تواند نشانه حقيقت باشد؟