اللَّهَ عَلى‌ كُلِّ شَىْ‌ءٍ قَديرٌ وَ أَنَّ اللَّهَ قَدْ احاطَ بِكُلِّ شَىْ‌ءٍ عِلْماً» «١» خداوند كسى است كه هفت آسمان را آفريد و از زمين نيز همانند آن را؛ فرمان او پيوسته در ميان آنها نازل مى‌شود. اين براى آن است كه بدانيد خداوند بر هر چيز تواناست و علم او به همه‌چيز احاطه دارد.
اينگونه آيات بصراحت، يكى از اهداف آفرينش جهان را، آگاه ساختن انسانها از علم و قدرت خداوند و معرفت ذات او مى‌داند، و اگر معرفت و شناخت امكان نداشت، چگونه شناخت خدا و قدرتِ لايزال او مى‌توانست يكى از اهداف آفرينش باشد؟
كافى است بدانيم واژه «علم» ٧٧٩ بار، واژه «فكر» ١٨ بار، واژه «تدبّر» ٤ بار، واژه «عقل» ٤٧ بار و واژه «لُب» ١٦ بار، در قرآن كريم به‌كار رفته و در آيات فرآوانى به انديشيدن و بهره‌گيرى از اين نعمتها دعوت شده است. اين همه تكرار، خود دليلى محكم بر امكان شناخت مى‌باشد. «٢»