جهان بينى و شناخت - سبحانی، سعید - الصفحة ١٣

دين، جهان‌بينى و ايدئولوژى‌ ١- دين‌ «دين» در لغت، به‌معناى طاعت، جزا، حكم و شريعت مى‌باشد. «١» اين واژه در قرآن كريم به معانى ذيل به‌كار رفته است:
١- اطاعت و پيروى: «وَ ما امِرُوا الَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصينَ لَهُ الدّينَ» «٢» ٢- جزا و كيفر: «مالِكِ يَوْمِ الدّينِ» «٣» ٣- حكم و فرمان: «لا تَأْخُذْكُمْ بِهِما رَأْفَةٌ فى‌ دينِ اللَّهِ» «٤» ٤- شريعت: «لا اكْراهَ فِى الدّينِ» «٥» دين در اصطلاح روشى است كه صلاح و كمال بشر را در دو جهان تأمين مى‌نمايد. از اين نظر، بايد داراى سنن و قوانينى باشد كه در پرتو عمل به آن، كمال در هر دو جهان به‌دست آيد. «٦» اركان اساسى دين‌ الف- عقايد: مقصود از آن يك رشته باورهايى است كه در رفتار انسان تأثير مستقيم دارد. مسائلى چون اعتقاد به مبدأ و معاد، صفات خدا و لزوم نبوّت و امامت‌