قرارداد سالت يك (قرارداد تحديد تسليحات منعقد شده در سال ١٩٧٢ ميلادى)، «لئونيد برژنف» رئيس جمهور وقت شوروى (سابق) به آمريكا سفر كرد. وى متعهد شد كه تلاش خود را براى جلوگيرى از جنگ اتمى به كارگيرد. اين امر سرآغاز فصل جديدى در استراتژى شد كه استراتژى انهدام متقابل يا «موازنه وحشت» نام گرفت و مفهوم وسيعترى از مفهوم بازدارندگى را در برداشت. اين استراتژى كه از اوايل دهه ٧٠ تا اوايل دهه ٨٠ ميلادى ادامه يافت، مبتنى بر اين نكته بود كه دو كشور، قدرت كامل براى نابودى يكديگر را دارا هستند، ولى از حمله احتمالى طرف مقابل وحشت دارند. براى در امان ماندن از آثار مرگبار حمله اتمى، طرفين به صورت فزاينده‌اى به سوى مسابقه تسليحاتى كشيده شدند.
مسابقه تسليحاتى فوق، منجر به دستيابى شورويها (سابق) به نوع پيشرفته‌اى از موشكهاى «اس- اس- ١٩» به نام «اس- اس- ٢٠» در سال ١٩٧٧ ميلادى شد. اين موشكها قادر بودند هدفهاى زيادى را در غرب نشانه‌گيرى نمايند اين مسأله، برترى هسته‌اى شورورى (سابق) را تثبيت كرد. بعلاوه، قرارداد سالت دو (قرارداد محدود كردن عددى موشكهاى هسته‌اى) بين دو كشور آمريكا و شوروى (سابق)، در سال ١٩٧٩ ميلادى به امضاء رسيد، ولى مجلس سناى آمريكا آن را تصويب نكرد. «جيمى كارتر» براى متقاعد كردن مجلس سنا، دستور ساخت موشك مدرن MX را صادر كرد.
بدين سان زمينه‌هاى يك مسابقه تسليحاتى جديد ايجاد گرديد. «١» ٤- استراتژى «دفاع استراتژيك»: «٢» دستيابى شورويها به بمب اتمى در سال ١٩٤٩ ميلادى انحصار هسته‌اى آمريكا را از بين برد. آمريكا نيز، در سال ١٩٧٢ ميلادى با انعقاد قرارداد سالت يك، برابرى هسته‌اى با شوروى (سابق) را پذيرفت. در سالهاى بعد از ١٩٧٢ ميلادى با توليد موشكهاى «اس- اس» ومانند آن توسط شوروى (سابق) برابرى هسته‌اى آمريكا رو به ضعف گراييد. «٣»