تاكتيكى خواهد بود. «١» ايدئولوژى همانند ساير عناصر فرهنگى، درصورتى مى‌تواند عامل افزايش قدرت ملّى گردد، كه به نحو مطلوبى در جهت تقويت روحيه ملّى، تجهيز امكانات، بسيج نيرو و ... به كار گرفته شود. براين اساس، هرگاه عناصر ظلم‌ستيزى و فسادگريزى اسلام و بويژه شيعه مورد بهره‌بردارى قرار گرفته و مردم نيز به چنين برداشتى از اسلام دست يافته‌اند، ايدئولوژى اسلامى وسيله‌اى براى ايجاد شور و تحرك انقلابى و تسريع در تحقق برنامه و طرحهاى استراتژيك (مانند مقابله با تجاوز عراق به ايران) شده است. در عوض، تأكيد غلط وهابيت بر عناصر گذشته گرايى و محافظه‌كارى، آنان را از تحرك سياسىِ نظامىِ مطلوب و در نتيجه از تحصيل و اجراى خطمشى‌ها و استراتژيها مستقل بازداشته است. «٢» ايدئولوژى چه به صورت مطلوب به كار گرفته شود يا نشود، اصول و معيارهايى را در اختيار عامه مردم براى سنجشِ عملكرد نخبگان سياسى نظامى قرار مى‌دهد، هرگاه چنين سنجشى به تأييد سياستها و استراتژيهاى رهبران، منتهى شود، مردم را به مشاركت، همكارى و اجراى صحيح تصميمات استراتژيكِ حكومت ترغيب مى‌كند، و نيز بر اقتدار سياسى رهبران، ثبات سياسى حكومت و قدرت تصميم‌گيرى دولت افزوده مى‌شود. به عنوان مثال، ايدئولوژى اسلام در انقلاب اسلامى، ناسيوناليسم در انقلاب فرانسه، بلشويسم «٣» در شوروى (سابق) و نازيسم در آلمان به شكل بارزى داراى چنين كاركردى بوده‌اند.
د- رهبرى‌ ويژگيهاى سياسى، نظامى، اقتصادى و بويژه فرهنگى هر جامعه‌اى، رهبر يا رهبرانى را مى‌پروراند و آنان را به قدرت مى‌رساند. بدين وسيله آنان به حياتى‌ترين اطّلاعات دست مى‌يابند، از عاليترين اختيارات تصميم‌گيرى استراتژيك بهره‌مند مى‌گردند و برفراز