٤- تئوريهاى بزرگ استراتژى‌ اولين متفكر بزرگ استراتژى «سُون تِسو» سردار چينى (٣٢٠- ٤٠٠ قبل ازميلاد/ ٩٤٤- ١٠٢٤ قبل از هجرت) است «١» كه همانند «نيكوُلو ماكياوِلى» (١٥٢٧- ١٤٦٩ م/ ٩٠٦- ٨٤٨ ه. ش.) نظريه پرداز سياسى- نظامى (ايتاليايى) اعتقاد داشت، به كارگيرى خدعه، نيرنگ، فريب، اغفال، پخش شايعات و دروغ، پيشدستى در جنگ، زيرپا گذاشتن فضايل اخلاقى و نظاير آن به منظور دستيابى به پيروزى در جنگ، مجاز است. در واقع اين دو معتقد بودند كه از هر وسيله‌اى براى رسيدن به هدف مى‌توان بهره گرفت. «٢» در دوره‌هاى بعد، دو تن بيش از ديگران در گسترش نظريات استراتژيكى، داراى نقش بودند. «٣» يكى «آنْتونى‌ هِنْرى‌ جُومِينى‌» بود كه عقيده داشت، اگرمهمترين بخش سرزمين دشمن تصرف شود، دشمن تسليم خواهد شد. جُومِينى‌ تلاش كرد اصولى را كه پيروزى در جنگ را به ارمغان مى‌آورد، ارائه دهد. «٤» اما «كانْ فُون كَلاوْز ويتس» براى پيروزى بر دشمن، انهدام كامل آن را لازم مى‌دانست. وى توصيه مى‌كرد بايد با تمام قدرت عليه دشمن جنگيد. نظرياتى كه كَلاوزْ ويتس در كتاب خود به نام «درباره جنگ» عنوان كرده است، حتى در حل و فصل مسائل و مشكلات امروزى جنگ نيز كاربرد دارد. «٥» «آلْفِرد تايِر ماهان» يك ناخداى نيروى دريايى امريكا بود كه تا مقام دريا سالارى ارتش آن كشور ارتقا يافت. وى نظريات خود را در دو كتاب به نامهاى «نفوذ قدرت دريايى بر تاريخ» و «نفوذ قدرت دريايى بر انقلاب كبير فرانسه» به رشته تحرير درآورد.
وى در اين كتابها آورده است كه افزايش قدرت دريايى در دو بُعد تجارى و نظامى، باعث‌