بكوشند. فقط در اين صورت است كه مى‌توانند بدون خواست و دخالت قدرتهاى بزرگ به انتخاب و اجراى سياستهاى دفاعى مستقل بپردازند.
ه- تأثير متقابل تسليحات و استراتژى‌ كشورهايى كه از قدرت نظامى كمترى برخوردارند، براى دستيابى به هدفهاى خارجى از چارچوپهاى ديپلماتيك «١»، تأسيس مؤسسات تبليغى عليه دشمن، ايجاد ترور (مانند ترور مردم خوزستان قبل از شروع جنگ تحميلى توسط دولت عراق و عُمال داخلى و خارجى‌اش) و آشفتگى، هدايت و راه‌اندازى اقدامات براندازى كه رنگ و بوى نظامى كمترى دارند، استفاده مى كنند. چنين دولتهايى اگر از مشروعيت سياسى داخلى بهره‌مند باشند، هنگام دفاع و يا انجام اقدامات فوق به جاى اتكا به تسليحات نظامى به استراتژى بسيج انسانهاى وفادار كه بطور عمده از آموزش كمتر و نظم اندك، امّا روحيه قوى و كارايى مؤثر برخوردارند، سود مى‌برند. ولى اگر از حمايت داخلى بى‌بهره باشند، براى برقرارى امنيّت داخلى و يا به منظور دفاع در مقابل تهاجم نظامى دشمن، متكى به كمكهاى نظامى مستقيم و غير مستقيم خارجى خواهند بود. «٢» در عوض، كشورهايى كه از لحاظ نظامى قوى هستند، اگر چه توانايى بيشترى نسبت به اجراى اقدامات كشورهاى ضعيف در مقابل دشمن دارند، امّا چنانچه اقدامات مزبور (مانند كودتا و براندازى) به ثمر نرسد، بطور مستقيم نيروى نظامى عليه آن كشور به كار مى‌گيرند. البته اين كشورها در صورتى كه بمب هسته‌اى در اختيار داشته باشند، قادر نيستند از آن استفاده كنند، زيرا اجراى استراتژيهاى كاربرد سلاحهاى هسته‌اى، علاوه براينكه با واكنش ديگر دارندگان سلاحهاى هسته‌اى مواجه مى‌شود، سر و صداى زيادى ايجاد خواهد كرد و محكوميت ديپلماتيك جهانى را به ارمغان خواهد آورد. «٣» اگر چه به علّت خطرات همه‌جانبه و گسترده جنگ اتمى، سلاحهاى هسته‌اى كاربرد مؤثر خود را از دست داده‌اند، امّا اين به معناى آن نخواهد بود كه سلاحهاى مزبور بكلى‌