جمهورى اسلامى ايران از كشورهايى است كه بين ملل مختلف جهان، اكثر دولتهاى دنيا و بويژه مردم و دولتهاى همسايه، به انتخاب و پيروى صادقانه و متعهّدانه از خطمشى‌هاى استراتژيك داخلى و خارجى منسجم، كارآمد و شايسته مبتنى بر انديشه الهى و متكى بر اصل كرامت و ارزش والاى انسانى، معروف است و از اين رهگذر به حيثيت، اعتبار و جايگاه ويژه‌اى دست يافته است، بگونه‌اى كه مكانى براى حل و فصل درگيريهاى ارضى و مرزى همسايگان، منادى مبارزه عليه فقر، تبعيض، فساد، جنايت، مواد مخدر، و جايگاهى به منظور حمايت از جنبشهاى آزاديخواهى و حق‌طلبانه درآمده است. ثبات و پايدارى اين اصول، بر اعتبار ملّى ايرانيان افزوده است. «١» ب- روحيه ملّى‌ روحيه ملّى به مجموعه خصوصيات روانى، خُلقى، نفسانى، عاطفى، و رفتارى مشتركِ افراد يك كشور، اطلاق مى‌شود. بر اين اساس، صفاتى چون شجاعت و ترس، اميد و نااميدى، همكارى و رقابت، انضباطپذيرى و هرج و مرج‌طلبى، گذشته‌گرايى و آينده‌نگرى، خودكم‌بينى يا بزرگ‌بينى «٢» و مانند آن، جزء روحيه ملّى به شمار مى‌آيد.
روحيه ملّى، طى ساليان طولانى شكل مى‌گيرد و نسل به نسل منتقل مى‌گردد؛ امّا گاه روحيه ملّى، همانند به وجد آمدن سربازان فاتح جنگ، ناشى از وقايع زودگذر و يا حالات موقت است. هميشه چنين روحيه موقتى به صورت طبيعى اتفاق نمى‌افتد، بلكه فرماندهان نظامى، و يا رهبران سياسى براى نيل به اهداف استراتژيك، عناصرى را كه موجب تقويت روحيه مى‌شوند به كار مى‌گيرند و يا عوامل تضعيف كننده روحيه را كاهش و يا از ميان برمى‌دارند. «٣» اگر چه تأثير روحيه موقتِ پرتحرك را نمى‌توان در نيل به اهداف مورد نظر ناديده‌