شده است.
ج- استراتژى هوايى‌ بشر در اوايل قرن ١٢ ه. ش./ ١٩ ميلادى با ساخت بالهاى مصنوعى و در سال ١٢٨٢ ه. ش./ ١٩٠٣ ميلادى، با اختراع اوّلين هواپيماى موتورى به پرواز كه آرزوى ديرين او بود، دست يافت و بزودى با شروع جنگ جهانى اول، آن را وارد جنگ كرد.
استفاده از هواپيما مسائل نظامى و استراتژيك معاصر ٥٣ ٧ - شكل كشور ص : ٥٣ نقش مؤثرى در برترى نظامى داشت و باعث شد تا بعد از جنگ جهانى اوّل، استراتژيستهاى هوايى تسلّط هوايى را، تنها وسيله برترى بر دشمن قلمداد نمايند. در استراتژى هوايى عقيده بر آن است كه قدرت هوايى بدون ساير قدرتها قادر است با بمباران مراكز حياتى نظامى و غير نظامى در كوتاه مدت به پيروزى دست يابد.
نيروى هوايى بيش از هر نيروى ديگر مجهز به سلاحهاى تهاجمى الكترونيكى است، و بر اين اساس بسيار پر هزينه است. نيروى هوايى مى‌تواند بيش از هر نيروى ديگر، در همه جا حضور داشته باشد و به علت سطح پرواز، سرعت زياد و قدرت برتر در تخريب سلاحهاى پدافندى، از گزند نيروى دشمن در امان باشد. نيروى هوايى قادر است قلب نيروى دشمن كه شامل مراكز پشتيبانى رزمى و دفاعى و نظاير آن است، را نابود كند و اراده دشمن را براى ادامه نبرد، در هم كوبد. اصل اساسى در استراتژى هوايى تسلط بر آسمان و بخصوص فضاى بالاى ميدانهاى نبرد است.
از همان ابتدا، كارايى مطلق استراتژى هوايى مورد ترديد قرار گرفت، زيرا موفّقيّت بمبارانهاى هوايى، شيميايى و ميكروبى قطعى نبود، اگرچه همراهىِ هماهنگ هواپيماها با تانكها در جنگ مكانيزه، قدرت نظامى را افزايش مى‌دهد. همچنين نيروى هوايى از دو مقوله زمان و مكان به بهترين وجه بهره‌بردارى مى‌كند. اين به معناى برترى هميشگى آن در مقابل سيستمهاى پدافند ضد هوايى و دفاع هوايى مجهز به شبكه هشدار دهنده دشمن نيست. علاوه بر آن، تهاجم به مناطق و مراكز غير نظامى مغاير حقوق بين الملل است و موجب واكنش شديد افكار عمومى داخلى و خارجى مى‌شود. اين در حالى است كه نيروى هوايى مانند ساير نيروها به تسليحات اتمى و موشكهاى هدايت شونده هسته‌اى مجهز شده است، ولى قادر به استفاده از آن نيست، در هر صورت هماهنگى و همكارى مؤثر و منظم نيروى هوايى با ساير نيروها، موجد پيروزى است، بنابر اين نبايد