ساير كشورهاى اروپايى به كار گرفته شد. «١» در سالهاى بين ١٨٧١ ميلادى (١٢٥٠ ه. ش.) تا ١٩١٤ ميلادى (١٢٩٣ ه. ش.) كه به دوره «صلح مسلح» معروف است، كشورهاى مختلف اروپايى به ابداع، اختراع، توليد و انبارسازى انواع و اقسام سلاحها و بالا بردن توان فيزيكى و روحى سربازان پرداختند.
حاصل اين تلاشها، اختراع سلاحهايى براى كاهش و خنثى‌سازى آتش دشمن، افزايش مانورهاى ايذايى به منظور خسته و ناتوان كردن دشمن، نوآورى در مخابرات و سيستمهاى ارتباطى، دگرگونى در مديريت نظامى، سازماندهى وآموزش سربازان و مانند آن بود. در اين سالها، «ستاد كل» در ارتش بيشتر كشورها ايجاد شد، و جنگ بر خلاف گذشته، حالت ارادى بيشترى به خود گرفت و باعث تجهيز و تدارك نيروها در زمان صلح شد. «٢» در دوره صلح مسلح، طرح «آلْفِرد فُون اشْلايْفِن» (رئيس ستاد ارتش آلمان در سال ١٩٠٥- ١٨٩١ م/ ١٢٨٤- ١٢٧٠ ه. ش.) كه شامل عبور سريع از بلژيك و شكست ارتش فرانسه و سپس اعزام عمده سربازان ارتش آلمان به شرق بود، مطرح گرديد.
تئورى ماهان مورد مطالعه و استفاده كشورهاى ژاپن، آلمان، آمريكا و انگليس قرار گرفت و موجب تحوّل و گسترش قدرت دريايى آنان گرديد. «٣» بر اساس اين تئورى، دستيابى به سلطه جهانى و نيل به عظمت بين المللى در گرو سلطه بر درياهاست.
ج- استراتژى نظامى از جنگ جهانى اول تا شروع جنگ جهانى دوم‌ تحرك سربازان، شرط اساسى پيشرفت در عمليات جنگى محسوب مى‌شود؛ اما به كارگيرى وسيع توپخانه و مسلسل در جنگ جهانى اول باعث شد كه سربازان به سنگرها پناه برند. در نتيجه، تحرك جنگى از بين رفت و جنگ از حالت تهاجمى خارج شد و حالت تدافعى به خود گرفت. براى ايجاد تحرك بين سربازان از عوامل مختلف نظامى مانند سلاحهاى جديد با تحرّك و قدرت آتش زياد چون هواپيما، تانك و زيردريايى،