مواد راديواكتيو كاهش مى‌يابد و از سوى ديگر، سوختگيهاى پوستى ايجاد شده، زمينه مناسبى را براى گسترش عفونت فراهم خواهند آورد. علاوه بر آن، بيماريهاى مرگبار ديگرى چون انواع سرطانها، و نيز بيماريهاى تنفسى و گوارشى شديد، در سطحى وسيع شيوع مى‌يابد. پيش‌بينى شده است كه حدود ده ميليون نفر انسان بر اثر مبتلا به اين بيماريها جان خواهند داد. «١» همچنين به سبب تشعشعات، حرارت و امواج حاصل از انفجارات پياپى هسته‌اى، سيستم عصبى دچار آسيب مى‌گردد. اين امر، منجر به بروز بيماريهاى متعددى چون اضطراب، يأس، گروه ستيزى، آينده‌گريزى و مانند آن خواهد شد. افزون بر اين، بيماريهاى روانى، خود منشأ بروز بيماريهاى جسمى ديگرى در بازماندگان جنگ هسته‌اى مى‌شود. به عنوان مثال، اضطراب و ترس موجب افزايش در ضربان قلب، فشار خون و كلسترول خون خواهد شد. اين آثار ممكن است تا سالهاى متمادى ادامه يابد، همان‌طور كه نجات يافتگان فاجعه اتمى هيروشيما هنوز از برخى بيماريهاى عصبى و جسمى رنج مى‌برند.
در مجموع، آثار وسيع و عميق بيماريهاى روانى و جسمى ناشى از يك جنگ هسته‌اى احتمالى، يكى از دلايل عدم به كارگيرى مجدد سلاح مرگبار اتمى و نيز، گسترش سازمانها و گروههاى ضدهسته‌اى بوده است.
د- بمب ئيدروژنى و آثار آن‌ بمب ئيدروژنى (بمب گرما هسته‌اى)، در سال ١٩٥٠ ميلادى (١٣٢٩ ه. ش.) توسّط «ادْوارد تِلر» مجارى‌الاصلِ «٢» مقيم و تابع آمريكا ساخته شد. نخستين آزمايش انفجار اين بمب، در سال ١٩٥٢ ميلادى (١٣٣١ ه. ش.) با موفقيت به پايان رسيد. دستيابى آمريكاييها به چنين بمبى، باعث شد كه شورويها نيز براى ساختن بمب ئيدروژنى اقدام نمايند، و سرانجام پس از گذشت ده سال، به ساخت و توليد آن دست يافتند. «٣»