آسانتر به انجام مأموريتهايى چون جمع‌آورى اطلاعات استراتژيك، بمباران هسته‌اى مراكز دشمن و يا همكارى با ساير نيروهاى استراتژيك، اقدام مى‌كنند. «١» هواپيماهاى استراتژيك شامل بمب‌افكنهاى دوربرد (مانند هواپيماى بى- ٥٢ آمريكايى و بلك جك روسى)، ميان‌برد استراتژيك (مانند اف بى ١١١ آمريكايى و سوخوى ٢٤ روسى) است كه توانايى تجهيز به موشكهاى بلند، كوتاه و ميان‌برد هسته‌اى و پرتاب آن را دارند. همچنين، هواپيماهاى شناسايى (مانند هواپيماى V ٢ آمريكايى و TV- ٥٩ روسى)، فرماندهى، سوخت‌رسان و ترابرى استراتژيك، جزء هواپيماهاى استراتژيك هستند كه بطور عمده، به انجام مأموريتهاى شناسايى، خدمات هوايى و نه تهاجم عليه مواضع استراتژيكى دشمن مى‌پردازند. «٢» تأثير هواپيماهاى استراتژيك بر اتّخاذ و يا ابطال تصميمات استراتژيك، غيرقابل‌انكار است. نمونه‌هاى زير، مؤيد اين ادعاست.
بمباران اتمى شهرهاى هيروشيما و ناكازاكى ژاپن در ٦ و ٩ اوت ١٩٤٥ ميلادى (١٣ و ١٦ مرداد ١٣٢٤ ه. ش.)، منجر به انصراف آن كشور از ادامه جنگ عليه آمريكا و پايان‌يافتن جنگ جهانى دوم گرديد. «٣» آمريكا در سال ١٩٦٠ ميلادى (١٣٣٩ ه. ش.) اقدام به انجام شناسايى از تواناييهاى بالفعل و بالقوه شوروى (سابق) به‌وسيله هواپيماهاى شناسايى استراتژيك V ٢ كرد. هنگامى كه يك فروند از اين هواپيماها، توسط روسها در اول مه (١٠ ارديبهشت) همان سال سرنگون شد، روسها از مأموريت اين هواپيما مطلع شدند و به آمريكا اعتراض كردند. آمريكاييها در قبال درخواست معترضانه روسها، ناچار شدند اين پروازهاى شناسايى را قطع نمايند. اين واقعه روابط دو كشور را تيره‌تر كرد. «٤» همچنين، ساخت و توليد بسيارى از هواپيماهاى استراتژيك در پاسخ به توليد هواپيماى مشابهى بوده است كه توسط رقيب ساخته شده است.