نيروى مكانيكى ايجاد شده توسط يك موتور راكت، به سوى هدف پرتاب مى‌گردد. به ديگر سخن، پس از فشار دادن دكمه شليك موشك، چاشنى راكت به كار مى‌افتد و سوخت مايع يا جامدِ درون راكت «١» با استفاده از اكسيژن موجود در فضاى داخل راكت مى‌سوزد و توليد گاز مى‌نمايد، گاز توليد شده بعد از اشباع فضاى درون راكت با سرعت از مجراى تنگ آن «٢» خارج مى‌شود و يك نيروى جلو برنده براى موشك ايجاد مى‌كند. «٣» موشكهاى بالستيكى قاره‌پيما را براساس برد، به موشكهاى كوتاه‌برد و ميان‌برد و بردِ بلند طبقه‌بندى مى‌كنند. براين اساس، موشكها قادرند در وسعت جغرافيايى ٥٠٠ تا بيش از ٥٥٠٠ كيلومتر وارد عمل شوند. علاوه بر برد زيادى كه از ويژگى موشكهاى بالستيكى قاره‌پيما محسوب مى‌شود، اين سلاحهاى مجهز به كلاهك هسته‌اى از ويژگيهاى ديگرى چون قدرت تخريبِ فراوانتر، سرعت و هدفگيرى دقيقتر نسبت به موشكهاى و سلاحهاى متعارف (سلاحهاى غير هسته‌اى) برخوردارند. «٤» رابطه بين موشكهاى بالستيكى قاره‌پيما و استراتژيهاى انتخاب شده در روابط دو ابرقدرت (آمريكا و شوروى سابق) بروشنى قابل مشاهده بود. به عنوان نمونه، با اعلام «نيكيتا خروشچف» نخست‌وزير اسبق شوروى (سابق)، در سال ١٩٥٧ ميلادى (١٣٣٦ ه. ش.) مبنى بر دستيابى آن كشور به موشكهاى بالستيكى بين‌قاره‌اى با برد تقريبى نُه‌هزار كيلومتر و اقدام شوروى (سابق) در پرتاب ماهواره «اسپوت نيك»، سه تحوّل مهمّ استراتژيكى روى داد. نخست، آمريكا متقاعد شد كه روسها حداقل به قدرت هسته‌اى برابر با اين كشور دست يافتند، در نتيجه، استراتژى پاسخ انعطاف‌پذير را جايگزين‌