ج- نيروى واكنش سريع «١».
براى مقابله فورى و مؤثر با شورشها، بحرانها و مسائل غيرمترقّبه نظامى در داخل و خارج از مرزها، تركيب و سازماندهى نيروهاى مسلّح، نقش بسيار اساسى ايفا مى‌كند.
بطور عمده، به منظور توفيق در استراتژىِ مقابله با بحرانها، مى‌توان از نيروهاى ضدشورش براى سركوبى مخالفان داخلى (بحران داخلى)، و از نيروهاى استراتژيك و تاكتيكى براى نابودى تسليحات و نيروهاى اتمى دشمن و نيز از نيروى واكنش سريع براى بحرانهاى خارجى بهره گرفت. به بيان ديگر، براى مقابله با تهديدات هسته‌اى، از مقابله يا دفاع هسته‌اى و براى دفاع و يا تهاجم غيرهسته‌اى از نيروهاى كلاسيك (نيروهاى زمينى، دريايى و هوايى متعارف) استفاده مى‌شود. امّا با توجه به خطر مرگبار تسليحات هسته‌اى و كندى پيشروى در عملياتهاى كلاسيك، بهترين شيوه در حل و فصل سريع بحرانهاى منطقه‌اى، بهره‌گيرى از نيروى واكنش سريع است. «٢» اوّلين نيروى واكنش سريع، توسط آمريكا با بهره‌گيرى از تجربياتِ تأسيس «تفنگداران دريايى» و «نيروى دائمى آماده باش» در سال ١٣٥٨ شمسى و به دنبال تهاجم شوروى (سابق) به افغانستان، با اهدافى چون مقابله مؤثر و فورى با بحرانها و تهديدات احتمالىِ كشورهاى جهان سوم (بويژه ايران) و شوروى (سابق) عليه منافع جهانى و منطقه‌اى غرب و تضمين امنيّت صدور نفت براى صنايع غرب از خليج فارس، تشكيل شد. اين اقدام آمريكا به معناى كنار گذاشتن استراتژى واگذارى تأمين امنيّت منطقه‌اى به كشورهاى آن حوزه، و آغاز دوره جديدى از استراتژى حضور مستقيم آمريكا «٣» در مناطق مورد علاقه‌اش، بويژه در آسياى جنوب غربى و خليج فارس است. «٤» نيروى واكنش سريع با فراهم آوردن كادر ماهر و زبده از نيروهاى چهارگانه آمريكا