علاوه بر چين و فرانسه، تلاش براى كسب نيروى هسته‌اى و استراتژيك و پيوستن به «باشگاه هسته‌اى»، در بين كشورهاى جهان سوّمى چون مصر، آرژانتين و برزيل نيز آغاز شده است. توفيق كشورهاى مزبور در اين جهت، به آنان توانايى وارد آوردن ضربه اتمى مؤثر به كشورهاى قدرتمند را خواهد داد. براين اساس، دارندگان تسليحات و نيروهاى هسته‌اى استراتژيك تلاش مى‌كنند با ايجاد موانع اساسى، مانع از رسيدن اين كشورها به تكنولوژى توليد تسليحات هسته‌اى گردند. اما كشورهاى توسعه نيافته در مقابل كشورهايى كه بمب‌افكنها و جنگنده‌هاى غير قابل رؤيت و سيستم پيچيده جنگ شبانه هسته‌اى دراختيار دارند، چاره‌اى جز اتّخاذ يك استراتژى كه دستيابى به تسليحات هسته‌اى و نيروهاى استراتژيك را فراهم آورد، نخواهند داشت. «١» ب- نيروهاى كلاسيك‌ نيروهاى زمينى، دريايى و هوايى قبل از هر نيروى نظامى ديگرى پديد آمده‌اند و به همين جهت جزو نيروهاى كلاسيك به شمار مى‌روند. امّا اوّلين نيروهايى كه به كار جنگ و دفاع پرداختند، سربازانى بودند كه در روى خشكيها (نيروى زمينى) با آرايش ساده نظامى و با اتّكا به ابزارهاى ابتدايى، به جدال و حراست از مرزهاى كشور خويش مى‌پرداختند. با گذشت زمان، اين نيروها از هر جهت گسترش يافتند و به تشيكلات منظم‌تر و سواره‌نظام، سلاحهاى آتشين و پرتابى مؤثرتر، نيروهاى زرهى و تجهيزات موتورى، پدافندهاى قوى و شبكه‌هاى رادارى مجهز گرديدند، بگونه‌اى كه بهره‌مندى از هر يك از عناصر فوق، امكانات بيشترى را براى پيروزى‌شان فراهم مى‌آورد. «٢» بشر تجربه جنگ و جنگيدن را از خشكى به دريا برد و با تكامل كمى و كيفى آن، جنگ دريايى را توسعه بخشيد. در فرايند اين توسعه، بشر كه به صنعت توپ‌سازى دست يافت، آن را در نيروى دريايى هم به‌كار گرفت. بدين سان، روش اشغال كشتى دشمن، جاى خود را به هدفگيرى و غرق‌كردن آن، از راه دور و به وسيله توپ داد.