مورد تهاجم «١» و مانند آن نمونه‌هايى از اقدامات سازمان ملل متحد در زمينه صلح به شمار مى‌رود.
موفقيت سازمان ملل متّحد در زمينه بهره‌مند سازى كشورهاى عقب‌مانده (عقب نگاه داشته شده) از پيشرفتهاى صنعتى غرب، بيش از حفظ و برقرارى صلح و امنيّت جهانى بوده است. نخستين گام اساسى در اين جهت، فعاليت اين سازمان در غيرمشروع ساختن تسلّط استعمارى (استعمار زدايى) بود كه كمك مؤثرى در به استقلال رسيدن كشورهاى جهان سوم محسوب مى‌شود. اين كشورها از بدو استقلال از كمكهاى فنى، بهداشتى، آموزشى، غذايى، مالى و ... سازمان ملل متحد (و سازمانهاى تخصصى وابسته به آن) استفاده كرده‌اند. اين امر تا حدودى به رشد و توسعه كشورهاى مذكور كمك كرده است. «٢» على‌رغم تلاشهاى زياد سازمان ملل متحد در زمينه‌هاى برقرارى صلح و امنيّت بين‌المللى و كمك به توسعه كشورهاى عضو، چندان توفيقى در اين راه نداشته است، زيرا وجود حق وتو، تأمين بخش اعظم بودجه سازمان توسط كشورهاى غربى و فقدان ضمانت اجرايى مؤثر «٣» از عوامل مهم در عدم كارايى مفيد سازمان ملل متحد است.
در نتيجه، اين سازمان از يك سو قادر نيست استقلال و حاكميت كشورهاى عضو را بطور قطعى تضمين كند و از سوى ديگر توانايى لازم را ندارد كه بدون ملاحظه كاريهاى سياسى (تأمين نظر كشورهاى قدرتمند) به ارائه خدمات اساسى مشترك و برابر به اعضا