عبرتهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٣

پرداختن است، در عناوين زير گنجانده‌ايم:
الف- تفسير وارونه ولايت: بنابر آيه ولايت (آيه ٥٥ سوره مائده) ايمان راستين، اقامه نماز، پرداخت زكات و گزاردن ركوع حقيقى در برابر پروردگار، ملاك جانشينى پيامبر صلى الله عليه و آله است. امّا خلافت در حكومت امويان به گونه موروثى درآمد كه بدترين گونه حكومت است و چنان كه ياد شد افكار عمومى چنان از راه راست باز مانده بود و در ترس و هراس به سر مى‌برد كه به راحتى آن را پذيرفت. عبيداللّه بن زياد پس از كشتن مسلم و هانى و چيره شدن بر اوضاع كوفه، هنگام بسيج نيرو به سوى كربلا با مردم چنين سخن گفت:
«ايُّهَا النَّاسُ فَاعْتَصِمُوا بِطاعَةِ اللَّهِ وَ طاعَةِ ائِمَّتِكُمْ وَ لا تَخْتَلِفُوا وَلاتَفَرَّقُوا فَتَهْلِكُوا وَ تَذِلُّوا وَ تُقْتَلُوا»
اى مردم! به فرمان خدا و فرمان امامانتان [امويان‌] تمسّك جوييد و دچار اختلاف و تفرقه نشويد كه هلاك و خوار و زبون مى‌شويد و به قتل خواهيد رسيد. «١»
جنگجويان كوفه نيز با اين پندار به كربلا رفتند كه اطاعت از يزيد و امويان، امر خدا
و خواست اسلام است و هيچ گاه گمان نمى‌كردند كه ملاك بر عهده گرفتن خلافت، با سلطنت موروثى اموى سازگار نيست. آنان حتى در ميدان جنگ روز عاشورا نيز همين اطاعت بى چون و چراى از يزيد را مطرح مى‌كردند و بر اين انديشه متحجّرانه پاى مى‌فشردند. «٢»
ب- خارجى خواندن اهل بيت: چنان كه گذشت، مردم، يزيد را امام واجب الاطاعه مى‌دانستند و هيچ كس حق مخالفت با او را نداشت و اگر كسى با دستگاه يزيد به مخالفت برمى‌خواست «خارجى» اش مى‌خواندند؛ يعنى كسى كه عليه امام مسلمانان به پاخاسته است. از اين رو، اهل بيت پيامبر عليهم السلام را نيز خارجى خواندند، در حالى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در حديث ثقلين، مردم را به اطاعت از قرآن و اهل بيت عليهم السلام فرا خوانده بود. آنان به جاى تمسّك به قرآن و اهل بيت عليهم السلام به تبليغات مسموم و نارواى دستگاه‌