عبرت آموزى با هستى آدمى عجين و جزئى از آن است و آن كس كه از عبرت آموزى مى‌گريزد، در واقع، بخشى ارزشمند از زندگى خويش را از كف و گونه‌اى كمال رااز دست مى‌دهد. بنابراين، همان گونه كه انسان از تجربه‌هاى ارزنده گذشتگان، براى پيشرفت در زندگانى مادّى و رفاه اقتصادى خويش بهره مى‌جويد و در حقيقت، بخشى بزرگ از تمدّن بشرى را به يارى همان تجربه‌ها سامان مى‌دهد، در زندگانى معنوى و رفتار و كردار خويش نيزبايد بدانان نظركند و از ناكامى‌ها و شكست‌ها و مصيبت‌هايشان عبرت بياموزد و درس بگيرد.
پيامدهاى ارزشمند عبرت آموزى‌
بانگاهى به منابع مقدّس دينى و نيز تاريخ سراسر عبرت انسانى، مى‌توان به پيامدهاى ارزشمند عبرت آموزى دست يافت كه مهمترين آنهاعبارتند از:
الف- بصيرت: تحليل حوادث عبرت‌انگيز، جست‌وجوى عوامل و انگيزه‌ها و فرجام آنها، بينشى ژرف به آدمى مى‌بخشد و عقل و انديشه‌اش رابه كار مى‌اندازد تا پيرامون عقايد و اعمال خويش بيشتر بينديشد و درباره راهى كه براى زندگى فرد و اجتماعى‌اش برمى گزيند، دقتى بيشتر كند، چنان كه امام على عليه السلام مى‌فرمايد:
«دَوامُ الْاعْتِبارِ يُؤَدى الَى الْاسْتِبْصارِ وَ يُثْمِرُ الْازْدِجارَ» «١»
ادامه عبرت آموزى، به بصيرت مى‌انجامد و خويشتندارى در پى مى‌آورد.
ب- رشد و بالندگى: عبرت آموختن از رويدادهاى تلخ و شيرين، تشخيص راه را از چاه آسان مى‌سازد و انسان عبرت‌پذير به راحتى مى‌تواند از لابه‌لاى آنها راه درست زندگى خويش را باز يابد، چنان كه همان امام همام دراين باره مى‌فرمايد:
«الْاعْتِبارُ يَقُودُ الى الرَّشادِ» «٢»
عبرت آموختن، موجب شكوفايى و بالندگى انسان است.