عبرتهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٧

عبرت گيرند و به گرفتاريهاى آنان دچار نشوند.
گناهان شايسته عبرت در قرآن‌
١- كفر و الحاد: انكار خداوند بزرگ و آفريننده جهان هستى درقالب كفر، شرك و الحاد، گناهى بس بزرگ است كه ذهن و انديشه بسيارى از اقوام گذشته را به خويش آلوده و آنان را مايه عبرت ديگران كرده است. خداوند، اقوامى بسيار، چون قوم نوح و عاد و ثمود را به عذابى دردناك گرفتار كرده‌است. از آن رو كه به پيامبران الهى ايمان نياوردند و راه كفر و الحاد در پيش گرفتند. در قرآن آمده‌است:
«الا انَّ ثَمُودَ كَفَرُوا رَبَّهُمْ الا بُعْداً لِثَمُودَ» «١»
آگاه باشيد كه ثموديان به پروردگارشان كفر ورزيدند. هان، مرگ بر ثمود.
همچنين مى‌فرمايد:
وَ انْ يُكَذِّبُوكَ فَقَدْ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نوحٍ وَ عادٌ و ثَمُودُ وَ قَوْمُ ابْراهيمَ وَ قَوْمُ لُوطٍ وَ اصْحابُ مَدْيَنَ وَكُذِّبَ مُوسى فَامْلَيْتُ‌لِلْكافِرينَ ثُمَّ اخَذْتُهُمْ فَكَيْفَ كانَ نَكيرِ» «٢»
واگر تو را تكذيب كنند، بى گمان پيش از آنان، قوم نوح و عاد و ثمود [نيز] به تكذيب پرداختند، و [نيز] قوم ابراهيم و قوم لوط، و [همچنين‌] اهل مدين؛ و موسى تكذيب شد، پس كافران را مهلت دادم، سپس [گريبان‌] آنان را گرفتم. بنگر، عذاب من چگونه بود؟!
٢- ستمكارى: اين كار زشت نيز درياى خشم و غضب الهى را به خروش در مى‌آورد و دير يا زود، ستمگران بى‌رحم را به سزاى كردار ناپسندشان مى‌رساند؛ چنان كه قرآن مى‌فرمايد:
«فكَايِّن مِنْ قَرْيَةٍ اهْلَكْناها وَ هِىَ ظالِمَةٌ فَهِىَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها وَبِئْرٍ مُعَطَّلَةٍ