عبرتهاى عاشورا
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
عبرتهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٢
شرابخوارى منع فرمودهاست. به خدا سوگند اگر ببينم معاويه خلاف امر پيامبر عمل مىكند، شكمش را خواهم دريد!» «١»
علّامه امينى با نقل داستانهايى ديگر در اين باره چنين نتيجهگيرى مىكند: «كاخ معاويه، از روز نخست، دكّان شراب و دكّه فسق و فجور و خانه فحشا و منكر و شرابخوارى شعار اصلى ساكنان آن بود كه هيچ انذارى آنان را از چنين كارى باز نداشت و آنان با حكم و سخن پيامبر صلى الله عليه و آله بيگانه بودند.» «٢»
ج- سنّت پيامبر: چنان كه پيشتر ياد كرديم، بخشى گسترده از دين مقدّس اسلام را سنّت شريف پيامبر صلى الله عليه و آله تشكيل مىدهد كه بايستى بىكاستى و اضافى انجام پذيرد. و تنها اهل بيت معصوم آن حضرت بودند كه از آگاهى و شايستگى براى اجراى سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله برخوردار بودند. متأسّفانه آنان نيز از حق مسلّم خويش محروم شدند و كسانى در رأس حكومت قرار گرفتند كه با انگيزههاى گوناگون نفسانى خويش، سنّت حيات آفرين پيامبر صلى الله عليه و آله را يا ناديده گرفتند و يا دستخوش تحريف و دسيسه ساختند كه برخى نمونهها را در زير مىخوانيم.
* طبرى از قول عمر نقل كردهاست:
سه چيز در زمان پيامبر (ص) حلال بود، ولى من آنها را حرام مىكنم و انجام دهنده آنها را كيفر مىدهم: متعه حج، متعه زنان، و حىّ على خير العمل در اذان. «٣»
* رواياتى بسيار از رسول خدا صلى الله عليه و آله درباره فضيلت روزههاى مستحبى، مانند روزه ماه رجب، نقل شده است. از آن جمله است روايت زير كه مىفرمايد:
«رَجَبٌ شَهْرٌ عَظيمٌ يُضاعِفُ اللَّهُ فيهِ الْحَسَناتِ مَنْ صامَ يَوْماً مِنْ
رَجَبٍ فَكَانَّما صامَ سَنَةً» «٤»