عبرتهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٠

امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
«لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فى بِلادِهِ خَمْسُ حُرَمٍ؛ حُرْمَةُ رَسُولِ اللَّهِ (ص) وَ حُرْمَةُ الِ الرَّسُولِ وَحُرْمَةُ كِتابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ حُرْمَةُ كَعْبَةِاللَّهِ وَ حُرْمَةُ الْمُؤْمِنِ» «١»
مملكت خداوند بزرگ را پنج حريم است: حريم پيامبر (ص) و حريم آل پيامبر و حريم كتاب خداى بزرگ و حريم كعبه الهى و حريم مؤمن.
با اين حال، در حكومت بنى اميه و واقعه عاشورا حرمت همه اين حريم‌ها شكسته شد، به ويژه حرمت آل رسول و حضرت امام حسين عليه السلام. مزدوران بنى اميه در روز عاشورا، مردانه و محترمانه با حزب اللّه نجنگيدند، بلكه ناسزا گويى و بى حرمتى را به اوج رسانيدند و هيچ يك از رفتارشان رنگ و بويى انسانى نداشت. آن گاه كه امام حسين عليه السلام بر اثر شدت جراحات، زمينگير شد، مالك بن نسر، نزد حضرت آمد با ناسزا گويى شمشير بر سر آن حضرت فرود آورد؛ چونان كه كلاه‌خود را دريد و به سر مقدس رسيد. «٢»
شمربن ذى الجوشن در كشاكش نبرد، به خيمه امام حسين عليه السلام هجوم آورد و با نيزه آن را دريد و فرياد زد: «آتش بياوريد تا اهل اين خيمه را بسوزانم!» آن نابخردان پس از كشتن امام و اصحابش، پيكرهاى پاكشان را مثله كردند، لوازم انفرادى، حتى لباس‌ها، عمامه و چكمه‌ها را به غارت بردند و پيراهن كهنه بى قيمتى را نيز كه امام در زير لباس هايش پوشيده بود به يغما بردند. «٣»
اين حرمت شكنى در حالى صورت مى‌گرفت كه سپاهيان يزيد خود را مسلمان و پيرو آيين محمد صلى الله عليه و آله مى‌دانستند. سنان بن انس در كنار پيكر غرقه به خون امام از اسب پايين آمد و با نهادن شمشير بر گلوى آن حضرت، با گستاخى گفت: «به خدا سوگند مى‌دانم كه تو پسر پيامبرى و پدر و مادرت بهترين مردم بودند و سرت را از بدنت جدا