عبرتهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠١

مى‌كنم!» و چنين نيز كرد. «١»
نقل است كه يزيد ملعون در حضور امام سجاد عليه السلام و باز ماندگان شهيدان، خطيب دربارى خويش را فرمان داد تا به منبر برود و امام على عليه السلام و فرزند والا مقامش امام حسين عليه السلام را ناسزا گويد. او نيز بر فراز منبر رفت و چنين كرد و سپس معاويه و يزيد را ستود تا اين كه امام سجاد عليه السلام بى‌تاب شد و فرياد برآورد: «اى خطيب! عذاب آفريدگار را به خشنودى آفريده‌اى خريدى و جاى خويش را در دوزخ بر نهادى!» «٢»
٤- كشتن زنان و كودكان:
رحم آوردن بر زنان و كودكان و معاف كردن آنان از جنگ و كشتار، يكى از اصول آيين جوانمردى است. ولى در واقعه كربلا اين اصل نيز ناديده گرفته شد و گرگان بنى اميه زن و كودك را نيز در معركه به قتل رساندند.
قاسم و عبدالله، فرزندان امام حسن عليه السلام بودند كه همراه اهل بيت امام حسين عليه السلام در كربلا حضور داشتند و به سبب علاقه به امام حسين عليه السلام، هر يك در مقطعى از جنگ خود را به ميدان رساندند تا از آن حضرت دفاع كنند، ولى به گونه‌اى فجيع به دست مزدوران بنى اميه به قتل رسيدند در حالى كه هنوز به سن بلوغ نرسيده بودند. «٣» امويان حتى به كودك شيرخوار امام حسين عليه السلام نيز رحم نكردند. نقل است كه آن حضرت در آخرين لحظه‌ها به خيمه‌ها نزديك شد و به خواهرش حضرت زينب (س) فرمود:
«فرزند كوچكم را بياور تا با او وداع كنم!» وقتى كودك را آوردند، امام او را در آغوش گرفت و مى‌خواست ببوسد، ولى پيش از آن، حرملة بن كاهل، تيرى به گلوى كودك زد و آن را پاره كرد. امام عليه السلام مشت خويش را زير خون گلوى كودك گرفت و سپس آن را به آسمان پاشيد و از بى عاطفگى و درندگى دشمن به خدا پناه برد و عرض كرد: «چون در منظر تو چنين مصيبتى روى داد تاب آوردم.» امام باقر عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد: «از خون‌