كوفه ساخت و آنچه پس از او بر جاى ماند، ٢٠٠٠٠٠ ٣٢ در هم بود. «١» چون عبدالرحمن بن عوف از دنيا رفت، هزار نفر شتر، سه هزار رأس گوسفند، صد رأس اسب و بيست حلقه چاه به ارث گذاشت و كارگرانى كه شمشهاى طلايش را با تبر مى‌شكستند تا ميان ورثه‌اش تقسيم كنند، دستهايشان تاول زد. «٢»
همچنين عثمان به هر كس كه دوست مى‌داشت، هر قدر كه مى‌خواست، از بيت‌المال مى‌بخشيد. آمار بخشى از بخشش‌هاى ملوكانه او در زير آمده است:
مروان حكم، ٥٠٠٠٠٠ دينار، ١٠٠٠٠٠ درهم؛ ابن ابى سرح، ١٠٠٠٠٠ دينار؛ عبد الرحمن، ٥٦٠٠٠٠ ٢ دينار؛ يعلى بن اميه، ٥٠٠٠٠٠ دينار؛ زيد بن ثابت، ١٠٠٠٠٠ دينار؛ آل حكم، ٠٢٠٠٠٠ ٢ درهم؛ ابوسفيان، ٢٠٠٠٠٠ درهم؛ ابن ابى وقّاص‌
٠٠٠ ٢٥٠ درهم؛ وليد، ١٠٠٠٠٠ درهم؛ سعيد، ١٠٠٠٠٠ درهم. و خود نيز ٣٥٠٠٠٠ دينار و ٥٠٠٠٠٠ ٣٠ درهم از بيت المال تصاحب كرد. «٣»
اين بخشش‌هاى بى‌كران در حالى صورت مى‌گرفت كه بيشتر مردم با فقر و گرسنگى دست و پنجه نرم مى‌كردند و بيشتر كسانى نيز كه از بخشش‌هاى عثمان بهره‌مند بودند، داراى پيشينه‌اى نيك در اسلام نبودند و حتى كسانى مانند حكم- عموى عثمان- لعنت شده و تبعيدى پيامبر صلى الله عليه و آله بودند «٤» و يكى از آنان وليد بود كه قرآن مجيد او را در آيه ششم سوره حجرات «فاسق» خوانده است. «٥» همچنين عثمان در آن زمان اصحاب گرانقدر پيامبر، همچون ابوذر، عمّار ياسر و عبداللّه بن مسعود را از حقوق ناچيز و بر حق خويش محروم كرده بود. «٦»