عبرتهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٦

از سويى ديگر، اهل بيت عليهم السلام در حديث مشهور «ثقلين»، «همپايه قرآن» شمرده شده‌اند و اين دو، در كنار يكديگر مايه سعادت و پويايى افراد و جامعه اسلامى‌اند؛ چنان كه در زمان حضرت رسول صلى الله عليه و آله و حكومت پنج ساله اميرمؤمنان عليه السلام اين حقيقت به خوبى نمودار گشت و اگر قرآن و عترت از يكديگر جدا شوند، هماى سعادت از بام جامعه اسلامى خواهد گريخت.
جامعه اسلامى پس از ارتحال رسول اكرم صلى الله عليه و آله نه تنها سفارش آن حضرت بر لزوم تمسّك به ثقلين را ناديده گرفت، بلكه با طرح شعار انحرافى «حَسْبُنا كِتابُ اللَّه» در واپسين ساعات عمر مبارك پيامبر صلى الله عليه و آله «١» و قرآن به نيزه كردن در جنگ صفّين، در واقع، با يكى از آن دو ثقل به جنگ ديگرى رفت و نه تنها اهل بيت را از حق حكومت و خلافت محروم كرد، بلكه زمامداران خودسر، با پديد آوردن خفقان و تبليغات ناروا و مطرح ساختن عالِم نمايان و ارجاع مردم بدانان از يك سو و تحت فشار قرار دادن امامان عليهم السلام از سويى ديگر، مردم را از معارف راستين اسلام محروم ساختند.
مشهور است كه در تاريخ بشر هيچ كس، جز امام على عليه السلام جمله زير را بر زبان نياورد مگرآن كه رسوا گشت:
«سَلُونى قَبْلَ انْ تَفْقِدُونى فَانَّما بَيْنَ الْجَوانِحِ مِنّى عِلْمٌ جَمٌّ، هذا سَفْطُ الْعِلْمِ» «٢»
پيش از آن كه از ميانتان رخت بربندم، از من بپرسيد؛ زيرا در سينه من، همه دانش نهفته است. اين (سينه) جايگاه بى‌كران دانش است.
نگاهى گذرا به نهج البلاغه و منابع روايى ديگر، براى شخص منصف هيچ ترديدى باقى نمى‌گذارد كه دودمان پاك پيامبر صلى الله عليه و آله معدن علم و حكمت بوده‌اند و چشمه‌هاى دانش همواره از قلّه‌سار فكر و انديشه آنان سرازير بوده است؛ چنان كه همان امام همام مى‌فرمايد: