عبرتهاى عاشورا
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
عبرتهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٥
رفت. «١» قرآن مجيد چكيده داستان او را براى عبرت آموزى يادآور مىشود و به پيامبراكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد:
«وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذى اتَيْناهُ آياتِنا فَانْسَلَخَ مِنهافَاتْبَعَهُ الشَّيْطانُ فَكانَ مَنَ الْغاوينَ*
وَ لَوْ شِئْنا لَرَفَعْناهُ بِها وَ لكِنَّهُ اخْلَدَ الَى الْارْضِ وَ اتَّبَعَ هَواهُ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ انْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ اوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْذلِكَ مَثَلُ الْقَومِ الَّذينَ كَذَّبُوا باياتِنا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ» «٢»
و خبر آن كس را كه آيات خود را به او داده بوديم، براى آنان بخوان كه از آن بىبهره گشت. آن گاه شيطان او را دنبال كرد و از گمراهان شد. و اگر مىخواستيم ارج او را به وسيله آن [آيات] بالا مىبرديم، ولى او به زمين [: دنيا] گراييد و از هواى نفس خود پيروى كرد. از اين رو، داستانش چون داستان سگ [هار] است، [كه] اگر بر آن حملهور شوى، زبان از كام برآوَرَد، و اگر رهايش كنى [بازهم] زبان از كام برآوَرَد. اين مَثَلِ گروهى است كه آيات ما را تكذيب كردند. پس، اين داستان را [براى آنان] حكايت كن، شايد كه بينديشند.
داستان سامرى
سامرى نيز داستانى چون بلعم باعورا دارد. او از پيشتازان قوم بنى اسرائيل واز بهترين ياران حضرت موسى عليه السلام بود و روزى كه فرعون آنان را تعقيب مىكرد، پيشاپيش موسويان جاى داشت و جبرئيل را ديد كه بر مركبى آسمانى سوار است و دريا را براى نجات مؤمنان مىشكافد. سامرى قدرى خاك از زير پاى آن مركب برگرفت و به عنوان تبرّك نزد خويش نگاه داشت. مدّتها از اين ماجرا گذشت تا اين كه حضرت موسىبه