ه- توانمندى تقوا: در فرهنگ اسلامى، تقوا اكسيرى گران سنگ است كه مى‌توان ردّ پايش را در كردار نيك آدمى بازيافت و بدون آن هرگز نمى‌توان به مقامات عالى ايمان و اخلاق راه يافت و مى‌توان گفت كه ايمان و عمل بى تقوا، در معرض نابودى‌اند. از اين رو، توانمند ساختن اين نهال خجسته از نخستين وظايف مسلمانى است و عبرت آموختن، عاملى كارساز و مشكل‌گشا در توانمند ساختن تقواست؛ چنان كه امام على عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد:
«انَّ مَنْ صَرَّحَتْ لَهُ الْعِبَرُ عَمَّا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْمَثُلاتِ حَجَزَتْهُ التَّقْوى عَنْ تَقَحُّمِ الشُّبَهاتِ» «١»
كسى كه عبرت‌هاى پيشينيان را در پيش چشم آورد، تقوا او را از فرورفتن در كارهاى مشتبه بازمى دارد.
و- رستگارى و خوشبختى: با نگاهى به آنچه گذشت، جاى ترديد باقى نمى‌ماند كه عبرت‌پذيرى، آدمى را به پيمودن صراط مستقيم الهى رهنمون مى‌كند كه فرجامش جز رستگارى و خوشبختى در دو سرا نيست. اميرمؤمنان عليه السلام دراين باره مى‌فرمايد:
«فازَ مَنْ كانَتْ شيمَتُهُ ألْاعْتِبارُ وَ سَجيَّتُهُ ألْاسْتِظْهارُ» «٢»
هركس رسمش عبرت آموختن و آگاهى يافتن باشد، پيروز مى‌شود.
و در حديثى ديگر، عبرت‌پذيرى را در كنار چند عنصر ارزشمند ديگر، سبب خوشبختى ابدى دانسته، مى‌فرمايد:
«فَتَفَكَّرُوا ايٌّهَاالنَّاسُ وَتَبَصَّرُوا و اعْتَبِرُوا وَاتَّعِظُوا وَ تَزَوَّدُوا لِلْاخِرَةِ تَسْعَدُوا» «٣»
اى مردم انديشه كنيد، بصيرت يابيد، عبرت گيريد، پند آموزيد و براى آخرت توشه برگيريد تا كامياب شويد.