ج- بى اعتنايى به دنيا
آن كس كه با ديده عبرت به دنيا مى‌نگرد، به خوبى در مى‌يابد كه همه مظاهر دنيوى، ناپايدار و فناپذيرند و شايسته آن نيستند كه آدمى عمر گرانمايه خويش را به پايشان بريزد. از اين رو، به اندكى از دنيا بسنده مى‌كند و مى‌كوشد دل به آن نبندد. پيامبر بزرگ اسلام در اين باره مى‌فرمايد:
«الْمُعْتَبِرُ فِى الدُّنْيا عَيْشُهُ فيها كَعَيْشِ النَّائِمِ يَراهاوَلايَمَسُّها وَ هُوَ يُزيلُ عَنْ قَلْبِهِ وَ نَفْسِهِ بِاسْتِقْباحِهِ مُعامَلَةَ الْمَغْرُورينَ بِها ما يُورِثُهُ الْحِسابَ وَ الْعِقابَ» «١»
كسى كه با ديده عبرت به دنيا مى‌نگرد، زندگى‌اش بسان رؤيايى است كه درآن چيزى را مى‌بيند ولى لمس نمى‌كند و با بد شمردن رفتار فريب خوردگان دنيا آنچه را مايه حساب و عذاب است، از دل مى‌زدايد.
د- ايمنى از لغزشها: بر سراسر هستى، نظام علت و معلول حاكم است و هيچ رويدادى بى علّت روى نمى‌دهد. از اين رو، انسان عبرت‌پذير، با نگريستن به هر رويدادى شوم، به جست‌وجوى علّتش مى‌پردازد و با يافتن و شناختى درست از آن، مى‌كوشد خود را از در افتادن بدان بازدارد، از اين رو، امام على عليه السلام مى‌فرمايد:
«مَنْ كَثُرَ اعْتِبارُهُ قَلَّ عِثارُهُ» «٢»
هركس بيشتر عبرت گيرد، كمتر مى‌لغزد.
و اين روند چنان پيش مى‌رود كه چه بسا آدمى را از آلودگى به بيشترخطاها و گناهان بازمى دارد؛ چنان كه همان امام همام مى‌فرمايد:
«أَلْاعْتِبارُ يُثْمِرُ الْعِصْمَةَ» «٣»
ميوه عبرت آموختن، ايمنى است.