گرچه يزيد، فردى بى كفايت و عيّاش بود و از سياست بهره‌اى نداشت، ولى خواص بنى اميّه در واقعه كربلا بار ديگر حربه عوام فريبى را به كار گرفتند و جمعيتى سى هزار نفرى را به كربلا كشانيدند و چنان كه ياد كرديم، يزيد را به عنوان پيشواى واجب الاطاعه به مردم عوام معرفى كردند و امام حسين عليه السلام و يارانش را «خارجى» خواندند؛ يعنى كسى كه بر امام عادل وخليفه بر حق پيامبر، شوريده و در كشور اسلامى دست به اغتشاش زده است و جزاى چنين كسى جز مرگ نيست. تبليغات فريبنده بنى اميه چنان چشم و گوش و دل مردم را كر و كور و تسخير كرد كه راهنمايى‌ها و موعظه‌هاى امام عليه السلام هيچ سودى نبخشيد: آن حضرت حتى از راه بر انگيختن احساسات و عواطف مذهبى آنان نيز وارد شد، ولى باز هم كارگر نيفتاد. نقل است كه امام عليه السلام هنگام رويارويى در روز عاشورا، در برابر انبوه جمعيت دشمن ايستاد و فرمود:
آيا شما در اين كه من تنها نوه پيامبر شمايم ترديد داريد؟! به خدا سوگند در مشرق و مغرب گيتى كسى جز من، پسر دختر پيامبر خدا نيست. به من بگوييد، آيا كسى از شما را كشته‌ام يا اموالتان را از ميان برده‌ام يا كسى را مجروح كرده‌ام كه با من به ستيز برخاسته‌ايد؟! «١»