عبرتهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٥

بوسه زد و خواهش كرد كه امام به او رخصت نبرد داد. «١»
٤- پرستش و نيايش:
خاكسارى و راهيابى به درگاه ايزد منّان و پرستش و نيايش، محور زندگانى مؤمنان است و آنان مى‌دانند كه بدون آن، هيچ عملى ارزش ندارد و اصحاب امام حسين عليه السلام از اين ويژگى در حدى والا بهره مى‌بردند.
درباره مسلم بن عوسجه نقل است كه او مردى شريف، رازدار، عابد و اهل نيايش بود. «٢» سويد بن عمرو نيز پيرمردى شريف و عابد بود كه بسيار نماز مى‌گذارد. «٣» كنانة بن عتيق از عابدان كوفه بود. «٤» همچنين سعيد بن عبدالله از سران شيعيان كوفه و مشهور به شجاعت و عبادت بود. او در روز عاشورا، وقتى امام حسين عليه السلام به نماز ظهر ايستاد، خود را سپر آن حضرت قرار داد و از چپ و راست، آماج تيرهاى دشمن قرار گرفت و با سر و دست و ديگر اعضايش، باران تير را دفع مى‌كرد و اجازه نمى‌داد حتى يك تير به امام حسين عليه السلام اصابت كند. پس از اتمام نماز عرضه داشت: «اى پسر رسول خدا، آيا وظيفه‌ام را به نيكى انجام دادم» امام در پاسخش فرمود: «آرى، تو در بهشت نيز پيش روى من خواهى بود.» سعيد پس از شنيدن پاسخ امام، به شهادت رسيد. «٥» همچنين حنظلة بن اسعد و نافع بن هلال از قاريان بر جسته قرآن بودند. «٦»
اصحاب امام حسين عليه السلام همگى، اهل پرستش و تهجّد و راز و نياز با پروردگار بودند؛ چنان كه حبيب بن مظاهر خطاب به سپاهيان يزيد مى‌گويد:
شما چه مردم بدى هستيد كه به جنگ عترت پيامبر (ع) و عابدان اين مرز و بوم‌