مبانِی اخلاق در آِیات و رواِیات - حسینی طهرانی‌، سید محمد حسین - الصفحة ١٧٣ - ذکر شهادت حضرت امیرالمؤمنین علیه السّلام

از منزل بیرون آمدند، قلاّب در به کمربند گرفت و کمربند آقا باز شد؛ آقا کمر را محکم بست:

«ای علی، کمر خود را برای موت و شهادت محکم ببند! [و از مرگ، جزع و فزع نکن زمانى که در آستان تو فرود آید![٢]]

و به این روزگار اعتماد نکن، که هرچه دارد غرور و گول است! روزگار یک روز انسان را می‌خنداند و یک روز انسان را به گریه می‌اندازد!»

آقا در مسجد آمد، چراغ‌های مسجد کوفه خاموش بود، بالای مأذنه آمد و اذان داد به‌طوری‌که تمام اهل کوفه صدای آن حضرت را شنیدند. از مأذنه پایین آمد و مردم را برای نماز بیدار می‌کرد:

الصّلاة، الصّلاة! قوموا عن نَومَتکُم أیّها المؤمنون! الصّلاة، الصّلاة![٣]

برخیزید، برخیزید! موقع نماز است!»

تا اینکه از نزد ابن‌ملجم گذشت، ابن‌ملجم با دو نفر دیگر به نام وَردان و شبیب برای

[١]. نسخۀ بحار: «و لا تَغتَرَّ بالدَّهر و إن کانَ یُؤاتیکا

[٢]. امام شناسی، ج ٣، ص ٢٣.

[٣]. بحار الأنوار، ج ٤٢، ص ٢٣٨ و ٢٧٦ ـ ٢٧٩، با قدری اختلاف.

[٤]. مناقب آل أبی‌طالب علیهم السّلام، ابن‌شهرآشوب، ج ٣، ص ٣١٠. ترجمه:

«راه این ساعى و مجاهد در راه خدا را باز کنید! کسی که مرد کتب الهی و میدان‌های جهاد است!

کسی که غير از خدای يگانه را نمی‌پرستد‌ و مردم را (برای رفتن) به سوی مساجد، بیدار می‌کند!» (محقّق)