مبانِی اخلاق در آِیات و رواِیات - حسینی طهرانی‌، سید محمد حسین - الصفحة ٢٦٧ - کنارهگیری پیامبر از بعضی زنان خود بهسبب افشای سرّ

(يٰٓأَيُّهَا ٱلنَّبيُّ لمَ تُحَرّمُ مَآ أَحَلَّ ٱللَهُ لَكَ)؛ «ای پیغمبر، چرا بر خودت حرام کردی آنچه را که خدا بر تو حلال کرده است؟!»

(تَبتَغي مَرضَاتَ أَزوَٰجكَ)؛ «این کار را می‌کنی برای اینکه دل این زن‌هایت را به‌دست بیاوری؟!»

(وَٱللَهُ غَفُورٞ رَّحيمٞ).[١]

آنچه خدا بر تو حلال کرده است هیچ‌وقت حرام نمی‌شود. اگر در قضیّۀ ماریه باشد، ماریه کنیز تو است و خداوند این را بر تو حلال کرده و تا آخر عمر هم بر تو حلال است؛ ولو قسم بخوری و نذر هم بکنی که بر تو حرام است، حرام نمی‌شود و او حلال است. در خانۀ خودت در اطاق حفصه این کار را کردی که کردی؛ مگر آن خانه و آن اطاق، ملک طلق حفصه بوده است؟! این که کار گناهی نیست! آنچه جایز نیست این است که مثلاً کسی در حقّ یکی از زن‌هایش کم بگذارد و به زن دیگر بدهد. پیغمبر نُه عیال داشت[٢] و هر کدام از آنها یک اطاق داشتند که اختصاص به خودشان داشت.[٣] و این برای کنیزها نبود؛ کنیزهایی که پیغمبر آوردند، غیر از قضیّۀ زن‌ها بود.[٤]

[١]. سوره تحریم (٦٦) آیه ١.

[٢]. السّیرة النّبویّة، ج ٢، ص ٦٤٣.

[٣]. رجوع شود به الطّبقات الکبریٰ، ج ٨، ص ١٣١ ـ ١٣٤؛ الإستیعاب، ج ١، ص ٣٤٩.

[٤]. رجوع شود به أنساب الأشراف، ج ١، ص ٤٨٥؛ إمتاع الأسماع، ج ٦، ص ٣٤٠ ـ ٣٤٨.