مبانِی اخلاق در آِیات و رواِیات - حسینی طهرانی‌، سید محمد حسین - الصفحة ١٥٧ - فلسفۀ دعا و شرایط استجابت (١)

أَعوذُ باللَه منَ الشَّیطان الرَّجیم

بسم الله الرّحمٰن الرّحیم

و صلَّی الله علیٰ أشرَف السُّفَراء المُکَرَّمین، خاتَم الأنبیاء و المُرسَلین،

حَبیب إله العالَمینَ، أبی‌القاسم محمّدٍ و علیٰ آله الطَّیّبینَ الطّاهرینَ

و لَعنَةُ اللَه علیٰ أعدائهم أجمَعینَ منَ الآن إلیٰ قیام یَوم الدّین

قال اللَهُ الحَکیمُ فی کتابه الکَریم:

(وَ إذَا سَأَلَكَ عبَادي عَنّي فَإنّي قَريبٌ أُجيبُ دَعوَةَ ٱلدَّاع إذَا دَعَان فَليَستَجيبُواْ لي وَ ليُؤمنُواْ بي لَعَلَّهُم يَرشُدُونَ).[١]

از چیزهایی که دارای هیچ شکّ و تردیدی نیست، دعا است. دعا عبادت است، و روح دین عبادت است، و روح عبادت هم دعا است.[٢] دعا اتّصال قلب شخص دعا کننده به مبدأ أعلیٰ و تقاضا کردن از او برای منویّات و حاجات خود است.

در این آیه می‌فرماید:

«زمانی که بندگان من از من سؤالی کنند و چیزی درخواست کنند، من به آنها نزدیکم و خواست و تقاضای دعا کننده را برمی‌آورم؛ بنابراین اگر به من متوجّه بشوند و از من چیزی بخواهند، من به آنها می‌دهم؛ و باید

[١]. سوره بقره (٢) آیه ١٨٦.

[٢]. الدّعوات، رواندی، ص ١٨ و ١٩.