مبانِی اخلاق در آِیات و رواِیات - حسینی طهرانی‌، سید محمد حسین - الصفحة ٢٤٩ - حرمت شدید ظلم و ستم بر مردم

أعوذ بالله من الشَّیطان الرَّجیم

بسم الله الرّحمٰن الرّحیم

و صلّی الله علیٰ محمّدٍ و آله الطّاهرین

و لعنةُ الله علیٰ أعدائهم أجمعین

حرمت شدید ظلم و ستم بر مردم

در قرآن مجید در سورۀ حضرت ابراهیم که چهاردهمین سوره از قرآن مجید است، در آیۀ چهل و دوّم دارد:

(وَلَا تَحسَبَنَّ ٱللَهَ غَٰفلًا عَمَّا يَعمَلُ ٱلظَّـٰلمُونَ إنَّمَا يُؤَخّرُهُم ليَومٖ تَشخَصُ فيه ٱلأَبصَٰرُ)؛[١]

«گمان نکن که خداوند علیّ أعلیٰ از آنچه که ستم‌کاران بجا می‌آورند غافل است! خدا آنها را برای روزی که چشم‌ها در آن روز خیره می‌شود و دیگر قدرت بر هم گذاشتن پلک چشم خود را ندارند، تأخیر می‌اندازد.»

دیروز عرض شد که علاوه بر اینکه ظلم و ستم گناه است، کمک کردن به ظالم و ستم‌کار هم گناه است.[٢] امروز چند روایت دربارۀ اصل ظلم و چند روایت دربارۀ اعانت و کمک کردن به شخص ظالم بیان می‌کنیم. کتابی که ما این روایات را از آن نقل می‌کنیم، کتاب سفینة البحار مرحوم محدّث قمی است که کتاب بسیار نفیسی است:

در کتاب أمالی مرحوم صدوق از حضرت امیرالمؤمنین علیه السّلام روایت

[١]. سوره ابراهیم (١٤) آیه ٤٢.

[٢]. رجوع شود به ص ٢٤٠.