مبانِی اخلاق در آِیات و رواِیات - حسینی طهرانی‌، سید محمد حسین - الصفحة ٢١ - مقدّمه

این مطالب با حس و لمس و درک واقع، از دریچۀ نفس آن شخصیّت بزرگ تراوش پیدا کرده است، بهره‌مند گردند.

و السّلام علیکم و رحمة الله و برکاته

اوّل رجب المرجّب ١٤٤٠ هجری قمری

مشهد مقدّس رضوی، علیٰ ثاویها آلاف التحیّة و الثناء

سیّد محمّدمحسن حسینی طهرانی[١]

[١]. این مقدمه گرانسنگ، آخرین بیانات گهربار عارف بالله و بأمر الله حضرت آیة الله حاج سیّد محمدمحسن حسینی طهرانی ـ رضوان الله علیه ـ می‌باشد که جهت کتاب حاضر بیان نموده و توسط مجمع تحقیق مکتب وحی تدوین گردیده است.

در اینجا خامۀ عنبرآمیز او از فیضان مشک و عبیر باز ایستاد، و بنان جواهر اثرش از نشر لآلی و درر تابناک معارف حقّۀ الهیّه فروماند. قلبی که یک عمر برای اعتلای کلمۀ توحید و تبیین مقام ولایت کلّیۀ الهیّه و دفاع از حریم تشیّع و مبانی اصیل فرهنگ اسلامی می‌طپید، مقارن اذان ظهر روز پنجشنبه بیست و ششم شعبان المعظم سنۀ یک‌هزار و چهارصد و چهل هجریّه قمریّه در عتبۀ مقدّسه حضرت ثامن‌الائمّه علیّ بن موسی الرّضا علیه آلافُ التّحیّة و الثّناء از حرکت باز ایستاد.

نفس قدسی‌اش به ندای (ٱرجعيٓ) لبّیک گفته، ‌سرمست از بادۀ‌ (وَسَقَىٰهُم رَبُّهُم شَرَابٗا طَهُورًا) شاهد وصل را در آغوش کشید و به ریاض قدس (في مَقعَد صدقٍ عندَ مَليكٖ مُّقتَدرۢ) پرواز نمود؛ رَحمةُ الله علَیه رَحمةً واسعةً.